12. apr, 2016

Open huis

Minimaal vijf kilo te zwaar. Ik ben het en ik weet het. Mijn stellingkast (achteraf een slecht idee, aangezien opruimen niet in mijn genen zit) kent na een paar weken al scheve hoge stapels. Met kleding die past, knelt of voor op de groei. Voor elk wat wils. Mistroostig kijk ik naar dat leuke zwartje jurkje. Weliswaar van jaren terug, maar nog altijd prachtig. Hoe kan het ook anders, weinig gedragen, want maat 38. Ik krijg de rits niet meer dicht. Eigenlijk krijg ik het geheel niet eens meer over mijn heupen. Bijna, bijna verlang ik terug naar die zomer waarin ik van puur liefdesverdriet kilo’s lichter werd. Ik letterlijk geen hap door mijn keel kreeg en ik maar rondjes bleef fietsen om die ene te vergeten. Het vergeten mislukte jammerlijk, het afslanken des te beter. Van cupmaat E naar B en vice versa. Het is mijn circle of life. Nu maar hopen dat ik weer de goede kant op ga.  Qua liefdesverdriet, qua kilo’s.

Hier in huize vrijgezel gaat het crescendo. Niets om niets, maar ik heb het leuk. Samen met kind en hond is het zelfs genieten. De spanning van de laatste maanden (of waren het jaren?) ebt langzaam uit mijn lijf. Een scheiding, het kopen van een huis, het verhuizen zelf en tegelijk die zorg voor een zieke partner. Mijn werk waar ik mijn ziel en zaligheid in stop. Gewoon omdat ik van dat kantoor ben gaan houden. Het was eigenlijk net iets te veel. Dus slaap ik veel, maar onrustig. Doet mijn lijf zeer en probeer ik mijn wilde gedachten te stroomlijnen. Denk ik na over een housewarming. Trots als ik ben op dat wat ik nu heb. Een gezellig huis, een warm nest. Hoe fijn is het om het te kunnen delen. Met kind, hond en de mensen waar ik van houd. Open huis. Het klinkt lekker. Mijn huis is jouw huis. Hoe oubollig. Maar hoe ongelooflijk waar.