29. feb, 2016

Thuis

Het aftellen is begonnen. Overal staan dozen. Half gevuld of nog leeg. Geen idee waar ik het allemaal moet neerzetten. Maar het tuinhuis zal straks afgeladen vol raken. Vermoed ik.

Vandaag met vriendin de grote spullen versjouwd. Huisgenoot strompelt, maar geeft raad en daad en helpt waar hij kan. Kind kan niet wachten om te gaan voetballen (want hoe lekker is het weer), toch stapt hij kordaat met bank en al over de drempel. Trekt en sjort aan dekens op de grond en luistert aandachtig naar de aanwijzingen. Zo vaak verhuisde hij immers niet.

De bank staat op zijn plek. Mijn geschilderde kasten inmiddels ook. Net als mijn schapenleren stoeltje. Hoe gek is het om alles bij elkaar te zien staan. Op een plek die ik nooit had voorzien. Met een kleur op de muren die ik niet had kunnen verzinnen. Alles valt ineens op zijn plek. Hoe wonderlijk matcht alles met elkaar. Al die spullen die ik op de kop tikte de laatste tijd. De spullen die afkomstig zijn uit mijn ouderlijk huis. Met liefde gemaakt of gekocht. Soms gekregen, van vriend of vriendin. Spullen met een verhaal. Net als ik. 

Ik schenk een borrel in. Ga er samen met vriendin eens goed voor zitten. De wijn mist diepgang. We zijn het eens. Maar wat maakt het uit. Wij zelf hebben immers diepgang voor tien. Het zonnetje schijnt rijkelijk naar binnen. Ik voel me vrij. Thuis. Eindelijk dan.