21. feb, 2016

Relaxed

Terwijl kind Studio Sport kijkt en huisgenoot zijn geluk elders probeert te zoeken, zit ik verdwaasd achter mijn laptop. Gek weekend, met een wel heel enerverend begin en een ontspannen einde.

Het einde van het grote klussen is genaderd. Nu alleen nog de spullen in mijn huis en dan kan ik over. Het zal raar zijn. Dit huis definitief te verlaten. Maar het andere huis is nu al zo veel meer mijn huis. Een heel ander kleurenpalet, niet alles keurig netjes, glad en glanzend. Niet meer bang voor krassen op de vloer en in het schilderwerk. Vandaag wat foute spiegels opgehangen in de gang. Te vreselijk voor woorden, maar daarom erg leuk. De wc is klaar. Nieuwe bril, tegeltjes en grote ouderwetse eikenhouten spiegel. Dramatiek ten top. Theatraal plassen. Staand of zittend, je staat er leuk op.

Mijn broer en schoonzus komen naast koffie drinken, ook wat spullen helpen verhuizen. Broerlief kijkt rond om dan het verlossende woord te spreken. “Goed gedaan zussie. Gefeliciteerd.” Uit zijn mond het grootste compliment ooit. Het raakt me meer dan ik had gedacht. Want zijn woorden zijn oprecht en eigenlijk verwoordt hij de gedachtengang van mijn ouders. Hij voelt hetzelfde bij de granitovloer. “Is van pappa. Ik weet het zeker.”

Ik rommel wat in mijn huis. Verleg gereedschap, ruim op. Was de hoeslakens voor de bedden en gebruik voor het eerst de droger. Kindlief heeft de playstation geïnstalleerd en lijkt met het uitstekende wifi-bereik, meer dan gelukkig. We besluiten samen in het huis te blijven eten. De boodschappen zijn zo gehaald, de winkel is om de hoek. En zo kook ik voor het eerst in mijn eigen huis. Bram snurkend aan mijn voeten. Hij ligt schromelijk in de weg, maar ik laat hem. Ik kook wel om hem heen.

We eten bij kaarslicht, mijn grote kind en ik. Het eten smaakt, de sfeer is ontspannen. Hoe goed voelt dit.