20. feb, 2016

Einde week

Einde van de week. En aan het einde van mijn Latijn. Druk in huizen, druk op het werk. Met weer hulp van lieve mensen om me heen. Waar ik het aan heb verdiend, ik weet het niet. Het wordt in ieder geval in grote dankbaarheid aanvaard.

Mijn huis is gekleurd. Warm en rijk. Groen, bruin en blauw. Vage tinten, waar alles bij past. Ik ben namelijk nogal wispelturig en alles moet er wel bij kunnen. Lampen hangen en wc is betegeld door meer dan een schat van een aannemer. De kroonluchter van hout hangt. Zo blij dat ik die nooit heb weggedaan. Gemaakt door opa van mijn huisgenoot, overgrootvader van mijn kind. Als stille getuige van een mooi verleden. Mijn eigen creatieve lamp bengelt. Kaal frame, ooit gekocht bij de kringloop en ontdaan van foute jas. Collega heeft twee dagen languit gelegen om mijn houten vloer in de was te zetten. Met een beetje mazzel glijden we straks het huis door. Nog een muurtje in de wc heb ik te gaan. Die wordt dramatisch antraciet. Met waanzinnig grote eiken spiegel boven het closet, hoe gek kun je op jezelf zijn. Ben benieuwd.

Morgen kan de aanhanger worden opgepikt bij vriendin. Voordat mijn huisgenoot onder het mes moet, gauw nog even alle grote dingen overhevelen. Al kan hij niet tillen, rijden kan hij wel. En ik en aanhanger, het is én wettelijk niet toegestaan en bovenal een groot risico. Denk zo maar dat ik alles raak wat ik maar kan raken.

Mijn huisje raakt langzaam gevuld en wordt daarmee steeds meer van mij. Hier in mijn oude vertrouwde huis is het een puinhoop. Met twee huishoudens en goed gevulde baan is het letterlijk dweilen met de kraan open. Aangezien huisgenoot nog altijd strompelt, komt het grotendeels op mij neer. En ja.. een dag heeft maar 24 uur. Gelukkig is het bijna volle maan. Krijg ik weer energie voor tien en kan ik de hele wereld aan. Nu alleen nog even de nacht door. Want dan spookt het. In mijn hoofd en in mijn lijf. Stroom ik over. Van adrenaline en naderend afscheid.