3. feb, 2016

Gelukkig

Hoe dankbaar kun je zijn. Uit gootsteenkast steken benen. Op de wc zit iemand urenlang de stuclaag van de muur te bikken. Weer een ander ligt op de vloer met verfroller in de hand. Om de kamer van kind te witten. Zelf rol ik wat plafonds. Begeleid ik mijn puber die meer verf op zichzelf smeert dan op de muur. Maar hoe trots is hij op het resultaat.

Zondag schilderde ik een muur. Vandaag op mijn vrije dag krijg ik hulp. Snij ik de cake met een houten roerstok en zet ik koffie met mijn rode koffiemonster. Eet ik brood van vriendin en snack ik op kosten van lieve collega. Haar echtgenoot, tevens aannemer, loopt met timmermansoog door mijn woning en zet her en der dingen vast en recht. Hangt lampen op en zet bureau in elkaar. Haalt en passant ook nog mijn wasmachine op en zet het gevaarte in de berging.

De kamer van mijn kind is klaar, op twee raampjes na. Mijn slaapkamer moet alleen nog gewit. Op de overloop is de helft van de muren al in kleur. Straks alleen nog keuken, kamer en gang.

Oef. Lange, lange dag. Maar hoe heerlijk al die mensen om me heen. Die mij al dromende op de been houden. Plannen worden gesmeed, kleuren worden getest. De potkachel is in zicht. Hoe gelukkig kan een mens zijn.

Dank, dank, dank.