28. jan, 2016

Granito

The day before. Het voelt gek. Morgen de sleutel. Gelden zijn overgemaakt, verzekering en energieleverancier zijn geregeld. Modem voor Internet en televisie volgen via postpakketje volgende week. Maar die gratis monteur dan waar ze mee adverteren? Mevrouwtje kan het gerust allemaal zelf installeren, zo meldt de provider.

Vandaag een dag vrij. En ben mijn draai totaal kwijt. Geen idee waar ik moet beginnen. Daarbij is mijn huisgenoot nog altijd ziek thuis. Hobbelend met knie en rochelend als een bejaarde. Al dagen houdt hij mij uit mijn slaap. Ben ik daarom chagrijnig? Of ligt de oorzaak daarvan op een ander vlak? Dat ligt het en ik weet het. Maar wil daar zó niet aan. Zuchtend sleep ik me door de dag. Breng kind naar school en haal ‘m op. Koop een koffiezetapparaatje voor € 19. Voor de visite straks en voor tijdens het klussen. Niet iedereen geniet net als ik van die vers gepruttelde espresso. Ik laat me verleiden de Mediamarkt in te gaan. Zie tot mijn stomme verbazing hetzelfde koffiezettertje staan. Alleen voor € 57. Met BTW-aftrek. Kijk, ik mag dan niet al te slim overkomen soms, hier heb ik blijkbaar feeling voor. Tussen alle wasmachines en drogers duizelt het me. Twee verkopers om me heen. Dartelend. Die me overvoeren met informatie. Koolborstels en warmtepompen, het zal. Ik ben meer geïnteresseerd in de pukkel op de wang van de ene verkoper. Is het een steenpuist? Of gewoon een muggenbult. Toch distilleer ik uit al het gewauwel van de beide mannen dat wat ik nodig heb en maak dat ik wegkom. Mocht ik besluiten om nieuw te kopen, dan wel online. Zo geen zin in dat gepush.

Op Marktplaats scoor ik voor weinig een koelkast. Een oudje. ‘Moet nog schoongemaakt’, schrijft de eigenaar. Hij wil ‘m ook wel bezorgen. Kijk, dat schoonmaken kan ik zelf wel. Het ophalen dan weer niet. Op datzelfde Marktplaats laat ik een wasmachine aan mijn neus voorbijgaan. Omdat huisgenoot me probeert te overreden om toch vooral voor nieuw te gaan. Maar wat kan mij het schelen. Oud of nieuw. Goed is goed. Het budget is immers beperkt en het waswitgoed komt ook nog eens in de berging buiten te staan.

Gezien datzelfde budget mag ik, hoe leuk en hoe lief is het, rondneuzen in de verfvoorraad van vriendin. Er is een steekkar voor nodig om alle blikken in te laden. Meer verf dan huis, maar oké. Ik kan ‘m in ieder geval flink raken. Prachtige kalkverf zit er tussen. De wc is nu knalroze. Het kan te gek ook. Een waanzinnige granito vloer schreeuwt om iets anders. Granito. Misschien wel van mijn vader. Wie zal het zeggen, ik kan het hem niet meer vragen. Maar het huis heeft een ziel, zo zei moeder van vriend. Misschien wel die van hem. Hoe graag wil ik dat geloven.