20. jan, 2016

Dik en lijvig

De knie van mijn huisgenoot doet het niet meer. Alleen al naar wijzen doet hem de adem benemen. Hij piept, snift en slaakt kreten waar ik het bestaan niet van weet. Al twee nachten houdt hij ons uit de slaap. Vanmiddag eindelijk dan maar foto’s laten maken. Ondertussen neem ik vrij van kantoor. Wrijf ik de slaap uit mijn ogen en loop ik met water, paracetamol en koffie de trap op en af. Zuster Teresa, maar dan eentje met iets minder geduld.

De afspraak voor de overdracht van mijn huis is gemaakt. Slik. Voor over een dikke week. Met het geld lijkt het allemaal goed te komen. Lijkt zeg ik. Het staat nog altijd niet op mijn rekening. Wat een gedoe. Hoe vaak heb ik al niet gebeld en gemaild. Tien werkdagen hebben ze nodig voor het één, twintig voor het ander. Ondertussen rente trekkend van mijn batig saldo. ‘U wilt het zo snel mogelijk hebben? U heeft het nodig voor een aankoop van een huis? Oh, nou, we kunnen het eventueel telefonisch overmaken als u dat wilt. Dat kost u alleen wel € 2.’ Pfff. Alsof ik val over die paar euro. Erger zal het zijn als ik 10% boete van de verkoper aan mijn broek krijg. Het zal allemaal wel los lopen en ongetwijfeld goed komen. Het heeft alleen wel wat voeten in de aarde.

Gistermiddag heb ik de boekenkast uitgezocht. De stapel met boeken waar ik niets meer mee heb, is hoog. Boeken met een speciale lading houd ik apart. Mijn gedichtenbundels, mijn verzameling Pinokkio’s. De boeken die ik kreeg van mijn mannen of vriendinnen. De Italiaanse boeken, gekocht tijdens mijn studie. Allemaal gelezen, maar de meeste totaal uit mijn systeem. Wat moet ik er mee? Toch zijn het blijvertjes. Mijn oude woordenboeken. Van ellende vallen ze uit elkaar. Mijn Zingarelli, hét Italiaanse woordenboek. Oud, lijvig en stoffig. Ik voel een verwantschap.