18. jan, 2016

Zin in niks

Misselijk van de M&M’s zit ik op de bank. Rode wangen van het schuren en vuilnisemmer schoonmaken. Vuilnisemmer? Ja, zo’n zinken geval van weleer. Ooit meegenomen door mijn vader na een klus uit Amsterdam. De emmer verhuisde mee naar mijn andere huis, kwam weer terug en staat nu, met buik vol zand en stinkende aarde, drijfnat te staan in de tuin. Topzwaar, zodat die leeggeschept moet worden, alvorens ik met tuinslang dat ding schoon kan spoelen. Snode plannen heb ik om ‘m als echte afvalemmer in mijn andere keuken te gebruiken. Of het past? Of het handig is? Dat zal wel niet. Ze gingen er niet voor niets uit. Nou ja, hij kan altijd weer terug de tuin in.

In het zonnetje schuur ik een oud eiken kapstokje. Met verroeste haken, ergens opgedoken bij een kringloop. ‘Nog een kapstok?’, zo vraagt huisgenoot verbaasd. Wat ga je er allemaal mee doen? Allemaal? Het valt reuze mee. Slechts één andere kapstok heb ik. Oh ja, en een staande. En nog een ophangrekje of twee. Oké. Hij heeft gelijk. Wat ga ik er mee doen. Vast iets aan hangen. Telkens als ik er eentje zie, denk ik dat ik er iets mee kan. Sterker nog, dat ik er iets mee moet. Als de prijs dan ook nog meevalt, sta ik al af te rekenen.

Hoe lekker is dat zonnetje vandaag. Hoe ook in schril contrast met mijn zeurende hoofdpijn. Waar ik  - ondanks een zeer relaxed wakker worden - mee opsta en die mij de rest van de dag in zijn greep houdt. Twee paracetamol en een paar handen van die foute chocoladepinda’s later, bonkt mijn hoofd nog altijd. Staccato, maar om chagrijnig van te worden. En zit ik met laptop en kleedje op de bank, hond en kind in mijn nabijheid. Kind dat gelukzalig naar Spaans voetbal kijkt. Mijn wangen worden roder. De misselijkheid neemt toe. ‘Blijf je morgen toch gewoon thuis’, zo oppert kind. Tja. Zou zo maar kunnen. Maar ik hou niet van ziek melden. Zie het altijd als een soort van falen. Daarbij heb ik een dossier thuis liggen met akten die getekend moeten worden. Ik zal hoe dan ook heen moeten.

Gelukkig. Kind eet de rest van de bak met M&M’s leeg. Hoeft die zo ook geen warm eten meer. Kan ik lekker op die bank blijven liggen en laat ik dat koken voor wat het is. Kleedje opgetrokken tot op de kin, een kwijlende Lab in mijn nek. Even geen zin om te zorgen. Zin in helemaal niks.