14. jan, 2016

Woorden

Zie ik het goed? Is mijn blog deze week al meer dan 1000 keer aangeklikt? Heb ik één hele grote fan of is mijn lezersschaar zo uitgebreid? Wat kan mij het schelen. Het lijkt net alsof. Ik voel me gelezen.

Ondertussen groeit mijn nesteldrang. Sop ik kasten uit en groeien de stapels die mee moeten naar mijn andere stulp. Ik ben benieuwd of het allemaal gaat passen. Ik weet inmiddels de afmetingen van de kamers, maar doorgaans ontbreekt bij mij ieder ruimtelijk inzicht. Het houdt het in ieder geval spannend. En daar houd ik van. Niet van te veel spanning, want dat maakt dan weer onrustig. Maar koorddansen op een paar meter boven de grond? Kom maar op.

De huizenverkoop zit in de lift, zo roept het journaal. Daarmee ook mijn waarde als notarisklerk. Tenminste als ik mijn werk goed doe. Want dan kan ik mijn huid duur verkopen. Haha, alsof ik dat kan. Ben in het verleden weleens van de ene naar de andere werkgever overgestapt en leverde daarbij toen spontaan een derde van mijn salaris in. Spijt heb ik niet. Ik leerde veel en was er thuis. Zoals ik me ook nu thuis op dit kantoor voel. Voorlopig verkoop ik dus helemaal niets. Mocht ik überhaupt iets te verkopen hebben.

Al een paar keer werd er gevraagd of mijn hoofd weer rustiger is. Ik kan het beamen. Volmondig zelfs. Ik mis het schrijven. Ik mis het schilderen met woorden. Mijn hoofd zit er immers altijd vol mee. Maar zie hier, mijn blog. Mijn uitlaatklep, mijn eigen logboek. Ter lering en vermaak, maar toch vooral om mijn hoofd leeg te maken. Zodat die zich weer kan vullen, met nieuwe beelden, met vers materiaal. Maar vooral met woorden. Ik zou simpelweg niet zonder kunnen.

(afbeelding is afkomstig van www.ikvrouwvanjou.nl)