1. jan, 2016

Nieuw jaar

Weer een jaar voorbij.  Ongemerkt vliegen die jaren voorbij. Hoe bizar zijn mijn laatste. Met emoties die in een stroomversnelling raken. Waar ik geen raad mee weet.

Zo ben ik verliefd, ontgoocheld en ontroostbaar. Pobeer ik me te herpakken. Niet alleen met een leren jurk, maar ook op andere vlakken. Maar deze keer werkt mijn overlevingstechniek niet zo goed. Het relativeren houdt op en ik beland in een haast bodemloze put. Ik weet wat ik wil, maar telkens is er de ‘maar’. De ‘wat als’. Angst overheerst. Bang om alleen te zijn, bang om alleen met mezelf verder te moeten. Met Italiaanse vader niet heel raar dat ik liever en beter voor anderen zorg dan voor mezelf.

Ineens is het zover. Kiezen we samen voor een ander leven. Ik weet zeker dat mijn vader daarboven op die wolk zich zit te verbijten. Te vloeken en te tieren. Want wat ben ik in godsnaam allemaal aan het doen. Eerst wring ik me in andermans huwelijk, verpest daarmee die van mezelf, laat ik diverse vaste banen schieten en kies ik ook nog eens voor een onzeker bestaan op onzeker kantoor. Maar hoe anders zit het. Of tenminste, verstandelijk gezien heeft hij gelijk. Op gevoelsniveau is het een heel ander iets. Het verliefd worden is zeker geen toeval. Meer een combinatie van the right time and place. En dat onzekere kantoor? Het is zonder twijfel het meest leuke kantoor ooit. Met mensen waar ik van houd. Nee, ik heb geen vaste baan. Maar versierde er wel een hypotheek mee. En nee, ik woon straks niet in het grootste huis, maar wel het leukste. Straks een eigen plek, waarvan ik samen met puberzoon en hond een ander thuis zal maken. Met ruimte voor nieuwe dromen.

Vandaag ken ik geen angst. Dit keer is er geen maar. Geen wat als. Ebt het verdriet langzaam weg. Daarvoor in de plaats hoop en verwachting. Fantaseer en droom ik. Heb ik vertrouwen in mezelf. Beetje geholpen door de mensen om mij heen. Nou ja beetje… Het is meer een beetje boel. Maar wat ben ik ze dankbaar. Om hun eindeloos geduld, schouders en oren.

Ik heb zin in het andere huis. Mijn andere leven. Datum van overdracht is vooralsnog onbekend. Het gedoe met bank en verzekering sleept zich voort. De één wacht op de ander en ik zit daar verdwaasd tussen. Te wachten op het groene licht.