11. dec, 2015

Lekkere dag

Daar zit ik. Op bed met een dampende kop thee. Een beetje trots te zijn op mezelf. Omdat ik het leven in eigen hand heb genomen. Doe wat ik wil, doe wat ik voel. Niet meer lijdzaam afwacht. Maar vooral trots omdat ik weer gefietst heb. Weliswaar op zolder en krap aan een half uur, maar toch. De kop is er af. Ik heb de draad weer opgepakt. Want alles zit weer strak. Te strak. Op sommige plekken zijn de kilo’s welkom, op andere plekken nou net weer niet. Met vertrouwde Italiaanse muziek in mijn oren, trapte ik vanavond de eerste kilometers weg. Op naar meer, op naar vooral weer strak in mijn vel. Omdat ik me dan zo veel beter voel.

Lekkere dag vandaag. Rustig kunnen werken en twee keer heerlijk lang met mijn blonde vriend naar het park. Dagdromend, mijmerend over ander huis, een ander leven. Want hoe dichtbij komt alles nu. Zaterdag laatste gesprek bij de bank, volgende week is de echtscheiding rond. Slik. Maar het is goed. We zijn goed samen, gelukkig wel. Het verdriet sluimert. Zal er zelfs altijd zijn, maar ik ga voor dat grotere geluk. Dat ergens is, ergens op me wacht. In wat voor vorm of in welke gedaante? Ik weet het niet. Geluk zit immers vooral in je zelf. Het zou mooi zijn om dat gevoel te kunnen delen. Met iemand waar ik van houd. Die mij aanvult en versterkt. En andersom. Waar ik mee kan dromen, maar die mij ook op de grond houdt. En waar ik oeverloos mee kan praten. Of juist niet. En is die stilte misschien wel het grootste goed.