6. dec, 2015

In de greep

Hoe ontspannen begint de dag. Languit onder dekbed. Nog even in ban van foute, maar godvergeten heerlijke droom. Waarin ik op enerverende wijze gewekt word door een onwaarschijnlijk lekker ding. Goedemorgen. De toon is gezet. Het hart kan er maar vol van zijn. Ik krijg mijn espresso op bed. Joepie. Hier kan ik wel aan wennen.

Na het ontbijt trek ik de wandelschoenen aan, bind Bram zijn tuig om en ga op pad. Er staat stormkracht 10, zo lijkt het. Bram heeft mazzel. Zijn vriend loopt hem halverwege het park tegemoet. Mijn vriendin er breeduit lachend achteraan. Nice. Het is de tweede verrassing vandaag. En de dag is nog niet voorbij.

Ik zie een stapel was. Een badkamer die schreeuwt om een sopje. Zo geen zin in. Ik wil rotzooien, dingen maken, dingen verzinnen. Mijn gehaakte deken is klaar. Dus kriebelt het. Ik stort me op mijn grijze aanwinst. De kast met leren grepen. De kast is geschilderd, nu de grepen nog. Ergens moet nog die riem liggen die niet meer past. Wie wat bewaart, heeft wat. Ik snij ‘m met grote glimlach in zessen, beetje op het oog, beetje gemeten. Mijn kast, mijn grepen. Manlief is altijd van het meten. En nog een keer meten. En nog eens. Ik niet. Prik er met een priem gaatjes in. Oef. Niet allemaal in het midden. Nou ja. Mijn kast, mijn grepen. Sjees naar bouwmarkt voor slotboutjes. Trust me. Ik heb de naam van echtgenoot. Want weet ik veel wat slotbouten zijn. Ik loop langs de kerstbomen, ruik ze. Oef. Lekker. Zal mijn kerstgevoel dan toch aangewakkerd worden? Maar vandaag goedgemutst. Wil nog niet meteen zeggen dat die kerstmuts ook goed bevalt. Eerst maar eens bevallen van veel juridisch spektakel. Alles op zijn tijd.

De grepen zitten er op. Zo op het oog een net kastje, maar, hoe heerlijk, wel eentje met een ruig randje. Just like me.🙃