1. dec, 2015

Klaar voor de start

Vanmiddag was het dan zover. Het koopkontrakt voor mijn nieuwe oude huis is getekend. Mijn dagelijks werk, hoe raar is het om ineens zelf een koper te zijn. En aan de andere kant van de tafel te staan.

De dag begint wankel. Ik heb behoefte aan een knuffel. Gelukkig blijkt die voor handen als vriendin appt voor rondje park. Even haar armen om me heen, haar bemoedigende woorden. De bevestiging dat ik op de goede weg zit. Want het lijkt net of mijn treintje ineens de andere kant op dieselt en op ontsporen staat. Ik wil niet huilen, maar de tranen lijken niet te stelpen. Bram loopt met zijn tong op zijn knieën, want anderhalf uur op sleeptouw is zelfs voor hem iets te gortig. Ik kan thuis werken en nestel me in joggingbroek achter laptop. Even een paar uur mijn neus in de dossiers. Het helpt. Het verzet mijn gedachten. Zoals ook het schilderen van die tweede laag verf op mijn naakte kast.

Om drie uur heb ik afgesproken met makelaar. Alleen. Mijn kind is op school, man in België. Een nieuwe stap in mijn leven en ik zet hem alleen. Kan ik er vast aan wennen. De gedachte schiet even door me heen. Ik trek iets aan waar ik me zeker in voel. Om mijn pols de leren armband van mijn kind, om mijn vinger de ring van vriendin. Zo zijn ze bij me. Het lijkt te werken. 

Het tekenen verloopt soepel en met het originele getekende kontrakt stap ik ruim een uur later in mijn auto. Onzekerheid heeft plaats gemaakt voor een bepaald gevoel van vrijheid. Op de drempel van een nieuw avontuur. Nog een paar stappen en het is zover.

Om het te vieren stap ik nog even binnen bij vriendin. Voor weer een knuffel. Een glas wijn later sta ik zingend tosti’s te maken voor mijn kind. Life is a journey. En ik klaar voor de start.