29. nov, 2015

Zin

Het is buiten nat en het waait. Vanmiddag ergens in Nederland zelfs code oranje. Ik ben vroeg mijn bed uit. Kan, na een nacht woelen, niet meer slapen. Pak mobiel om te kijken of er meer vroege vogels zijn. Die zijn er niet. Koffie, plak ontbijtkoek. Bram ligt verheugd aan mijn voeten. Misschien zit er wel een vroege wandeling in.

Ik ben niet zo vrolijk. Voel het naderend afscheid als een loden deken. Die zwaar drukt op mijn stemming. In winkels viert een uitbundig Sinterklaas en Kerst hoogtij. Dit jaar nog ‘thuis’, met kind en man. Volgend jaar zal dat anders zijn. Ineens is het er weer. Dat beklemmende, onheilspellende gevoel. Angst in optima forma. En angst is een rare raadgever. Ik druk het weg. Wil vooruit kijken, maar met open blik. Keuzes zijn immers bewust gemaakt. Gebaseerd op gevoelens die er al jaren zijn en die maar niet veranderen. Waar ik iets mee moet, al is het alleen maar om duidelijkheid te scheppen. Die weg vrij te maken voor hem en voor mij.

Bram piept zachtjes. Zijn bruine fluwelen ogen zijn zacht op mij gericht. Ik ga overstag. Hijs me in wandeloutfit en stap het ontstuimige buiten in. Mijn innerlijke storm gaat langzaam liggen. Na het ontbijt duik ik de kille garage in. Ontvet mijn pasverworven naakte houten kast en begin met frisse tegenzin te schuren. Bram draait liefdevol om mij heen en loopt mega in de weg. Ik laat ‘m. Hij is goed gezelschap. Ondertussen maak ik me druk over de kleur die op de kast moet. Ik aarzel. Wil eigenlijk iets van grijzig olijf. Maar ben te kniertig om een nieuw blik verf te kopen. Gelukkig heb ik een verfkast met voorraad. Ik kies voor leisteen. Volgens manlief te groen om grijs te zijn. Komt het toch nog in de buurt van mijn heimelijke wenskleur. Bij iedere streek die ik zet met mijn kwast, vervaagt het onheilspellende gevoel in mij. Angst maakt plaats voor zin. Zin in anders, zin in veel. Niet alleen het kastje krijgt kleur. Ook mijn wangen. Zin.