17. nov, 2015

Musical

Ik houd niet van musicals. Vind het zingen in een toneelstuk vaak afbreuk doen aan het verhaal. Maar ja. Wat doe je als je grote vriendin zelf een musical organiseert? Daar haar hele ziel en zaligheid in legt? En daar erg, erg gelukkig van wordt? Dan word je donateur en ga je naar de uitvoering.

En zo zit ik dan naast mijn nu nog manlief op het balkon. In strakke jurk en dito laarzen. Zachtjes mee te deinen op de volksmuziek. Te lachen om de hele foute broek van de dameskapper. Te genieten van die man ín die broek. Waar ik normaal gesproken naast zit op verjaardagen en die ineens, met lange blonde manen, een lekkere man bleek. Nou ja, dan niet een echte man. Een echte dameskapper, maar dan wel eentje met een mooie kop. En hoe ongelooflijk trots ben ik op vriendin. Die glimmend van plezier de sterren van de hemel danst en het toch maar even heeft geflikt. Een hele musical op poten gezet. Niet in haar eentje, maar wel als dé stuwende kracht. Een gelikt decor, een goede casting en een volle zaal. Hoe leuk kan het zijn. Zo leuk zelfs dat ik even, heel even, met de gedachte speel voor de volgende productie auditie te doen. Er is alleen een kleine maar. Nou ja, klein. Het is een grote. Ik kan niet zingen. Ik kan niet dansen. En ik val weg in een groot gezelschap. En met een beetje mazzel nog van het podium ook. Een auditie zal het niet worden, maar hoe graag maakte ik deel uit van zo’n grote groep mensen die met zijn allen iets voor elkaar krijgt. Iets neerzet en daar zelf zo’n enorm plezier aan beleeft. Graag. Heel graag.

De avond wordt een heerlijke. Met grote blossen op mijn wangen kom ik thuis. Scheel van trots op vriendin. Zelfs een klein beetje trots op mezelf. Want, volgens de overlevering zie ik er vanavond ‘echt goed uit’. Hoe heerlijk is dat om te horen. Ik zal het zeker niet beamen dat ik het ook echt doe, maar ik voel me wel zo. Er gloort weer licht aan het eind van de tunnel. Het werd tijd.