12. nov, 2015

Zure appel

En de Dorpsstraat it’s gonna be.. Tenminste, dat hoop ik. Mijn (éénmalig maar redelijk) bod is geaccepteerd. Voordat de makelaar mij berichtte, had ik al een app van de verkoper. Minstens zo blij als ik. Nu nog hopen dat de financiering rond komt en het huis door een bouwtechnische keuring heen fietst.

Het is al met al wel even slikken. Maar ik slik dapper en verbijt mijn tranen. Al zijn het tranen van geluk deze keer. Want ik denk echt dat dat mijn huis is. Ook al is er een kamertje te weinig en had de woonkamer iets groter gemogen, de sfeer is meer dan leuk. De makelaar klonk bijna euforisch vanmorgen door de telefoon. Het verbaast me niets. Het huis is ook bijzonder.

Hoe blij kan ik zijn? Met een huis waar ik naar uitkijk, maar een ander huis en leven dat ik achter zal laten. Het voelt dubbel. Toch overheerst mijn blijdschap. Al die jaren van nadenken en voelen, het was niet niets. Maar zeker ergens goed voor. ‘Het zal een zure appel worden’, zo voorspelde ooit mijn grote mysterieuze vriend. En dat werd het. Maar het klokhuis is in zicht. ‘Gefeliciteerd’, zo riep mijn echtgenoot oprecht verheugd door de telefoon. Niet omdat ik weg zal gaan. Maar omdat het mij gelukkig zal maken. Hoe lief kan iemand zijn.