8. nov, 2015

Angst

Het is zaterdagmorgen. Tien uur. Ik lijk één van de jongsten in het bonte gezelschap, dat bestaat uit opvallend veel vrouwen. Er zit al een aantal gerenommeerd schrijvers tussen. Zo hoor ik om me heen mompelen. Ik herken er natuurlijk geen eentje. Ik volg een workshop zeer korte verhalen schrijven. Ik ben benieuwd wat het me zal brengen. Het is de bedoeling dat je pen niet van het papier afgaat. Je in een opwelling schrijft dat wat er boven komt. En, zo waarschuwt de juf, daar kunnen wel eens emoties bij aan te pas komen. Een gewaarschuwd mens telt voor twee en ik ben vast van plan me daar niet door te laten leiden. Maar ja. Ik ben ik. Als ik in de groep mijn korte verhaal voorlees, wordt het stil. Mijn stem hapert bij de laatste zin. Natuurlijk is mijn epistel persoonlijk en doordrenkt van emotie. Ik heb het warm. “Mooi”, zo klinkt het vanuit de groep. Lekker dat ze het mooi vinden, maar ik moet wel wat zeilen bijzetten om me groot te houden. Grrr. Waarom schrijf ik ook altijd vanuit de eerste persoon. Alsof het universum alleen om mij draait. En hoe sneu is het, dat ik geraakt word door dat wat ik notabene zelf opschrijf.

Maar de hele week ben ik wat wankel. Het begint al op maandag als ik hoor dat de moeder van mijn collega is opgegeven. Ik ken de moeder niet zo goed, maar toch snotter ik mee. Het raakt me. Ik weet immers zo goed hoe het voelt en daarbij is mijn collega me dierbaar. Het hele kantoor is bezig met het naderend overlijden en het maakt dat er een bijzondere sfeer heerst. Oprechte belangstelling, oprecht medeleven. Om kippenvel van te krijgen.

Ook mijn zaterdagmiddag wordt gekleurd door bijzondere momenten. Een gesprek met een vader langs de lijn roept de nodige intensiteit op, maar ook later een gesprek met mijn kind. Weer werd hij gevraagd mee te doen bij een hoger team. Weer zegt hij nee. De angst voor het onbekende regeert en niet zijn liefde voor het spelletje. Hoe jammer is het. Maar over angst kun je heen stappen. Ik weet daar namelijk álles van. Ben inmiddels ervaringsdeskundige. Eenmaal grensverleggend bezig, lijkt de horizon oneindig. En de toekomst groots. Ik ben er klaar voor. Nu mijn grote kleine vriend nog.