1. nov, 2015

Creabea

Op uitnodiging van een vriendin ga ik mee. De crea-doe beurs. Och. En wee. Het zien van al het vrouwelijk spektakel dat de beurs binnenwandelt, doet me bijna besluiten de naastgelegen hengelsport-beurs te bezoeken. Want jongens, jongens, jongens. Het is eigenlijk meer een crea-doe maar niet-beurs. Ik verbeeld me niets. Helemaal niets. Maar waar ik nu toch beland ben, het is bijna niet te bevatten. Hordes vrouwen met van die boodschappentrolleys. Op zoek naar koopjes. Op zoek naar noviteiten voor de zoveelste kaart die ze zullen maken. Het 3D knip-en kaartfestijn viert namelijk de boventoon. En wat vind ik dat erg. Ik kijk mijn ogen uit en veeg ook regelmatig de tranen weg. Hoe leuk is het om naar het suffe getrut te kijken. Ook sommige exposanten kunnen zo het museum in. De slappe lach kriebelt in mijn keel. Ik kan het zo niet maken maar krijg  het Spaans benauwd van het lachen. Een troosteloos type staat te haken in haar standje. En het blijkt niet eens haar eigen standje. Die is van haar zus. Dat lees ik namelijk op haar sweater. Vandaar natuurlijk dat ze er zo troosteloos bij staat. Ze heeft in de gaten dat ik om haar lach en oh, wat schaam ik me. Ik schaam me zelfs zo dat ik later op de dag maar iets als goedmakertje bij haar koop. Een boekje met een vaag haakpatroon van een muis. Heel vaag, want er klopt niet veel van. Ze heeft het vast zelf geschreven en lacht zich nu een bult. Om mij, inderdaad. Want wie is er nu gek. Ik heb iets gekocht dat ik niet begrijp of ze heeft me gewoon geflest.

Toch kriebelt het na de beurs en droom ik van een gehaakt dekentje met leuk motief. Het is én trendy én het houdt me van de straat. Niets dat ik niet meer schrijf, maar waar vul ik dan mijn avonden mee? Ik koop dus wat bollen wol, zet een stemmig Italiaans muziekje op en haak mijn eerste vierkantje. Soort van pannenlap, net zo oubollig. Mocht het dekentje nooit af komen, heb ik straks voor het hele dorp een pannenlap. Daar zit ik dan. Op zondagmiddag met pantoffels aan zedig te haken aan de keukentafel. Nog sneuer dan sneu. Truttiger dan truttig. De beelden in mijn hoofd zijn echter allesbehalve zedig. Die zijn wild en onbetamelijk. Want wat kan ik straks niet onder dat dekentje doen? Of er op. Oef. Zal ik de enige zijn die dit voelt bij haken? Of raken al die creabea's boven hun kookpunt bij het punniken? Het zou me niets verbazen. Waarom is die beurs anders zo waanzinnig goed bezocht?