29. okt, 2015

Gemaaid gras

Oh. Waarom maak ik me ook zo druk? Waarom kan ik het niet uitstaan als mijn kind niet doet wat ik wel zou doen? En waarom, waarom, zeg ik het hem ook nog. En wel in viervoud.

Hij werd vanmiddag gevraagd in te vallen bij een hoger voetbalteam. Zijn oude team. En hij zegt nee. Omdat hij liever wilt trainen met zijn eigen team. Tja. Er is wat voor te zeggen, want het teamgevoel gaat voor alles. Maar wat als dat team nou als los zand aan elkaar hangt, met een aantal jongens zonder discipline, zonder passie, maar wel met een hele grote mond? Het team geen leiding kent of sturing van ‘bovenaf’, maar ze ondertussen zo zelfsturend zijn geworden dat ze, bij gebrek aan beter, ook nog eens zichzelf trainen op de donderdag? Mag toch hopen dat de training van vanavond bijzonder tegenvalt. Hij zich voor de zoveelste keer stoort aan het gebrek aan inzet.

Maar waar bemoei ik me ook mee. Hij moet zijn eigen plan trekken in het leven. Maar dan wel met iets meer passie graag. Iets meer vechtlust. En, alsjeblieft, alsjeblieft, iets meer ambitie. Want eigenlijk val ik daar over. Daar waar ik voor mezelf de lat eigenlijk standaard te hoog leg, legt hij hem te laag. Een te laag niveau op school (maar blijft even goed zitten), en nu dan voor het eerst een te laag niveau bij de voetbal. Wat kan ik anders dan dit als te fanatieke moederkloek constateren en hem proberen te stimuleren. Door zinnige gesprekken aan te gaan. Maar dan moet ik eerst afgekoeld zijn.

Ik stort me op een glas koele witte wijn. Een Italiaanse sauvignon uit het gebied van mijn vader. Ik draai het glas een paar keer en stop als geoefend proever mijn neus in het glas. Oef. Groene appels ruik ik. Maar nog iets anders. Iets wat ik herken, maar even niet kan plaatsen. Ik pak mijn cursusboek erbij. Inderdaad, groene appels en, allemensen dat heb ik. Gemaaid gras. Dat ruik ik. En ik ben weer daar waar ik net was.