12. okt, 2015

Onstuimig bloed

Languit in bed. Rozig met laptop op schoot. Het weekend overdenkend. Al met al uiteindelijk toch nog best een lekker weekend. Alhoewel de zaterdag redelijk in de mineur begint. Kindlief krijgt de volle laag. Ik kan niet meer stoppen met mopperen. Gooi met deurtjes en stamp door de kamer. Boos op alles en iedereen. Maar vooral op hem. En wat later op mezelf. Omdat ik me niet onder controle heb en ineens weer zoveel stoom om af te blazen. Edoch, eenmaal het hart gelucht, kijk ik kindlief eens goed in zijn blauwe ogen. Hij heeft de boodschap begrepen. Nu nog een knappe uitvoering van dat wat ik hem heb gevraagd en we hebben het er niet meer over.

Hetzelfde kind moet voetballen. Ik zit torenhoog in mijn adrenalinegehalte en besluit om met de fiets naar de uitwedstrijd  te gaan kijken. Het is goddelijk weer. Te strak in mijn pak kom ik als hijgend hert bij de mannen aan. Voetbal is een mannensport, maar die mannen hebben toch allemaal een moeder? Ik zie geen moeder, alleen maar vaders. Nou ja, kan ik in ieder geval voetbal kijken. Als ik tenminste niet word afgeleid door veel om het veld heen. Ik zie een rokende coach en een rokende grensrechter. Tijdens de wedstrijd. Goed voorbeeld doet volgen. De mannen in het veld maken er een potje van. Het spel is niet om aan te gluren, toch zit ik de wedstrijd uit. Half ontkleed zit ik op de tribune, met de zon recht in mijn gezicht. Een van de vaders zit zelfs met ontbloot bovenlijf naast me. Hij kan me echter niet bekoren. Desondanks blijft mijn adrenalinespiegel hoog. Aan de fietsrit terug plak ik nog wat extra kilometers. Wie weet zakt de boel.

Dat doet het niet. Ik begin de zondag net zo onstuimig. Dit keer is het manlief die tegen mijn muur aanloopt. Oeps. Om af te koelen lijkt een rondje met Bram een strak plan. Maar ook Bram is wild en een rondje park gaat ‘m zo niet worden. Daar is het te druk en riskeer ik veel gemopper van omstanders. Want eenmaal los, wil Bram een ieder spontaan begroeten. En springt hij tegen Jan en alleman op. Dat is namelijk leuk, zo vindt hij zelf. Wat een gedoe. Ben je zelf al niet te hanteren, is dat beest nog erger. En dus loop ik met dwaze Bram schijnbaar tam door ons nieuwbouwplan. Rondje fietspad. Rondje plantsoen. Mijn hartslag blijft hoog. Zal ik met hem een rondje om het meer lopen? Het lonkt wel, maar het lijkt me toch niet verstandig. Maar vandaag met dit heerlijke weer en kolkend bloed binnen zitten? Is ook niet verstandig. Voor mijn gezinsleden niet, voor mijn bloeddruk niet. Ik app een vriendin en die komt braaf opdraven.

Het wandelen helpt. Mijn knie protesteert hevig, maar de pijn verbijtend, word ik weer rustig. Beweging, buitenlucht. Kabbelend water en een schijnbaar ontspannen vriendin. Ik ben weer ik.