31. aug, 2015

Wie goed doet

Wild ben ik. Wild was ik. Het kan niet missen, het is volle maan. Gisteravond bij het rondje met Bram verlichtte hij mijn weg in het park. Hoe mooi is ie. En wat voor uitwerking heeft ie op me. Magnetiserend, hypnotiserend. Ik kan er helemaal in verdwijnen. Alsof die maan aan me trekt.

Een enerverende week achter de rug. Met drukte op kantoor en een afscheid van mijn redactie. En  hoe gepland en bewust dat laatste ook was, het was daarom niet minder heftig. Met een enorme bos bloemen verliet ik in een mist van tranen het pand. Weer iets dat ik achter me laat. Afsluit. Om ruimte te maken. Ruimte te maken voor? Brrr. Mezelf. En hoe moeilijk vind ik dat.

Als toetje op vrijdagavond ook weer een heel intensief gesprek over mijn toekomst. Hoe nu verder, hoe te handelen. Zakelijk gedoe, waarbij mijn emoties zegevieren. Want wat wil ik diep van binnen, zo vraagt de dame in kwestie. Wil ik echt wat ik zeg of zeg ik het omdat een ander dat van mij verwacht? Ze verwart me, maar zet me ook aan het denken. Tegelijk word ik boos. Op haar. Waarom twijfelt ze aan mijn intenties? Maar ook word ik boos op mezelf. Omdat ik in deze situatie verzeild ben geraakt. En omdat ze misschien wel gelijk heeft. Ik ben niet zakelijk, wil het ook niet worden. Maar ik moet nu, zo roept mijn verstand. Zo roept mijn omgeving. Maar mijn hart roept niet. Die zwijgt. In alle talen. Want ik weet wat ik moet doen. Ook nu zal ik mijn gevoel volgen. Verstandig of niet. 'Chi fa bene, trova bene', zo zei mijn vader altijd. Wie goed doet, goed ontmoet. Ik houd me er aan vast.