23. aug, 2015

Soap

En weer een week voorbij. Een week waarin ik jarig ben. Waarin ik de laatste hand aan mijn laatste blad leg. Mijn opvolger op de redactie inwerk en een heerlijke avond heb met een vriendin. Ik heb haar een jaar niet gezien en weinig gesproken, maar we pakken de draad zo weer op. ‘Liefde op het eerste gezicht, maar dan anders’, zo zei ze na onze eerste ontmoeting ooit in mijn winkel. Ze is eerlijk en oprecht. Met in haar ogen altijd een pretlichtje. Het zijn ogen die me altijd doen denken aan ogen die ik moet vergeten. Maar die me nog altijd achtervolgen.

Gisteren het laatste deel van mijn kast geschuurd. Heerlijk in de tuin, zon op mijn schouders, lekker ruikend wasgoed van de buurvrouw aan de waslijn, Bocelli in mijn oor. Wat heb ik dit gemist. Het ongedwongen en vooral ontspannen bezig zijn met iets dat onder mijn handen groeit. Van niets weer iets wordt. Een kast die er al een leven op heeft zitten. Getuige de pasfoto’s die ik er in vond, vast geweest van een man alleen. Een kast die straks bij mij in mijn kamer komt staan. Welke kamer is vooralsnog onduidelijk, maar staan zal ie. De kleur waarin ik ‘m vandaag schilder is een vergrijsd blauw. Aparte verf. Gekocht bij een hip meubelwinkeltje in Wormerveer. Watergedragen en dus zó droog. Ik haal alle greepjes van de kast. Demonteer alle deurtjes. Haal zelfs alle raampjes eruit. Ik heb er zo’n hekel aan als er verf op het glas komt. Daar blijf ik me aan storen. Dan nu maar wat meer werk en meteen maar goed.

Ik verkijk me schromelijk op de hoeveelheid werk die ik aan het kastje heb. Maar wat wordt ie leuk. Weet nog altijd niet wat ik er in ga zetten straks, maar dat komt vast goed. Met die kwast in mijn hand en muziek in mijn oor, dwalen mijn gedachten alle kanten op. Naar een verjaardag die ik snel wil vergeten, want hoe beroerd voelde die. Naar de komende tijd, waarin nog zoveel geregeld moet worden.

Volgende week laatste week op de redactie. Wat zal het gek zijn om niet meer te moeten schrijven. Niet meer het internet af te struinen naar nieuws. Kan ik ook niet meer zeggen dat ik ‘schrijf’. En dat is wel een klein dingetje. Want hoe stoer klonk dat. Straks weer gewoon klerk. Met alleen een blog als uitlaatklep voor al die zinnen die maar door mijn hoofd buitelen. ‘Je moet een boek schrijven’, zo roept een ieder. Tja. Een boek. Met mezelf als hoofdpersoon zeker. Het zal een lekkere soap worden.