17. aug, 2015

Laatste loodjes

De laatste loodjes voor mijn blad. Het zullen de allerlaatste zijn. Gek idee, om straks niet meer te zoeken naar nieuws. Niet meer de zinnen in mijn hoofd aaneen te rijgen tot een verhaal. Zodat de tekst lekker loopt, zodat het lekker leest.

Het was een behoorlijk avontuur. Een avontuur waar ik vol overgave instapte. In een tijd waarin ik bijna verzoop in mijn verdriet. Waarin ik mijn hoofd maar net boven water hield door veel en hard te werken. Maar, het verdriet bleef. Het werk ook. Dubbele banen, soms zelfs drie verschillende werkgevers. Het notariaat, het schrijven. ’s Avonds, in de weekenden. Altijd was ik bezig. Het werd iets te veel.

Nog twee weken en dan kan ik me volledig richten op kantoor. Mijn werk als klerk, mijn rol binnen kantoor. Ik voel me er goed, maar of dat ook zo zal zijn als ik het bijna fulltime ga doen? Geen idee. Maar met dezelfde overgave waarmee ik toen met schrijven begon, stop ik er nu mee. Niet om het schrijven. Want dat ben ik. Ook niet om de werkgever. Hij is vriend en steun en toeverlaat op de momenten dat het leven iets te veel lijkt. Maar het stoppen met schrijven zal rust geven. Rust in mijn hoofd. Voor rust in mijn hart is het nog te vroeg. 

Morgen jarig. Weer een jaar verder. Veel wijzer werd ik niet. Wel bleef ik trouw aan dat wat ik ooit voelde. Toen en nu. 

Maar nu nog eerst even mijn laatste blad afronden. Mijn opvolger inwerken. En dan? Dan met mijn benen op tafel. Genieten, al is het maar voor even, van mijn welverdiende rust. Want rust en ik. Het is als vloeken in de kerk.