13. aug, 2015

Verjaardag

Gisteren was mijn kind jarig. Altijd weer iets speciaals. Het begint met het zingen naast zijn bed, het ontbijt met de cadeaus. Een moeder die zich altijd weer verslikt en er na de woorden ‘er is er één jarig’, geen woord meer uit krijgt. Want dan is de keel dichtgeknepen en de ogen vol tranen.

15 is hij. En groter dan gisteren. Het is net of, als ik even niet oplet, hij telkens stiekem een paar centimeter groeit. Volgens de schooldokter wordt hij 1.96 m. Kleiner dan zijn vader, maar een stuk groter dan ik, zei de gek. Ach, het heeft wel wat. Een groot kind. Hij was mega bij zijn geboorte, dus het is wel in de lijn der verwachtingen. Daarbij heb ik iets met grote mannen. Zo is ondertussen gebleken.

Over verwachtingen gesproken. Het was een olifantsdracht. Eentje waar nooit een eind aan leek te komen. Ik werd dikker en dikker. Het kind steeds groter. Hij bleef zitten waar hij zat. Geen indaling, geen perswee. Niets. Geen beweging in te krijgen. Dat was toen, dat is nu. Hij kwam uiteindelijk 10 dagen na de uitgerekende datum. Vlak voor mijn verjaardag gaf hij zich maar over. Het moest maar. Hij kwam. Maar dan niet uit zichzelf. Ze hebben hem letterlijk uit mijn buik moeten trekken. Het litteken op mijn buik is nog altijd een stille getuige.

Een bijzonder joch. Eentje die zijn eigen ritme bepaalt. Zijn eigen weg gaat, zijn eigen vrienden kiest. Zorgvuldig. Vooral op gevoel. En daar word ik blij van. Toen hij 8 was zei hij over een vermeend vriendje:  ‘Mam, hij lachte wel. Maar zijn ogen lachten niet mee.' Hetzelfde vriendje cirkelt nog altijd om hem heen. Maar wel in een wijde boog. Tot hier en niet verder.

Ik mag hopen dat hij dit volhoudt. Zijn gevoel blijft volgen en daar af en toe daar een beetje nuchter verstand aan toevoegt. Hij gewoon lekker zijn eigen weg blijft gaan. En ook al is dat lang niet altijd mijn weg: ik kan er soms nog iets van leren.