10. aug, 2015

Joke Onrust

Ik breek mijn hoofd over de te nemen keuzes. Doe ik het wel of doe ik het niet? Ik blijf plussen en minnen. Want jongens, wat is verstandig?

Oh, en dat laatste… Jarenlang heb ik gewikt en gewogen. Gedacht en nog eens nagedacht. Over alles en nog wat. Nu ik er uit ben wat ik wil, sta ik weer voor allerlei nieuwe uitdagingen. Over sommige dingen wil ik niet eens nadenken, gewoonweg omdat het pijn doet. Over andere dingen moet ik wel nadenken. Omdat ik verder moet. En heb ik net de ene beslissing genomen, staat er al weer een nieuwe voor de deur. Ineens voel ik me dan die grote meid en lijk ik plots volwassen. Maar oh oh oh, wat kost het een hoop energie. Hoe vaak lig ik niet te woelen in mijn bed en kijk ik de latex van het plafond. Met name in het donker is het altijd lastig helder denken. Vind ik tenminste. En rol ik van de ene onrustige gedachte in de andere. Komen er beelden langs die ik niet wil. Fragmenten uit het verleden of juist uit het heden. Voel ik dingen die ik niet meer zou moeten voelen. Gewoonweg omdat het niet kan. Of niet hoort.

En overdag werk ik. Heb ik evengoed plezier, geniet ik en tel ik mijn zegeningen. Want ik weet heus wel wat ik heb. Maar, en dat is het ‘m juist, ook wat ik niet heb.