2. aug, 2015

Baywatch

Ik ben moe. Het is zondagavond, acht uur en ik wil eigenlijk wel slapen. Heb vandaag in de volle zon het buffetkastje staan schuren. Het is niet eens het hele kastje, maar de helft. Alleen het bovenste gedeelte heb ik kunnen doen. En ik heb even goed het lek. Mijn ogen staan op half zeven en mijn hoofd zweeft. Mijn gedachten zijn op plekken waar ze niet horen. Ik heb wederom geschuurd tot het kale hout. Maar ja. Deze keer vind ik het eigenlijk niet zo mooi. Geloof ik. Saai dat ie is. Misschien komt het omdat ik het lek heb, misschien is ie echt niet om aan te zien. Het ding is nog loeizwaar ook. Want, massief eikenhout. Met glas. Denk zo maar dat ik er met een kwast over heen moet. Maar pfff, wat voor kleur moet er dan weer op. Choices. Not my cup of tea.

Gisteren twee keer lang met Bram op pad. ’s Morgens rondje park, ’s avonds naar het strand. Samen met vriendin die thuis zat en waarbij de muren steeds iets dichterbij kwamen. Haar kind met ex op vakantie, zij moederziel alleen. En hoe herkenbaar is dat. Het is hemels op het strand. Met zonnetje en een handvol mensen. Een halve hond. En Bram die niet weet welke kant hij op moet rennen. Het is zo groot, zo wijds en zo veel. Met wapperende oren spurt hij door het rulle zand, springt hij over de golven heen. Zijn wubba-speeltje is een succes. Ik gooi ‘m de zee in. Bram haalt ‘m op. Tot vervelens toe. Totdat ik iets te ver gooi. Wubba-bubba het ruime sop kiest en steeds verder afdrijft. En een Bram die het vertikt om 'm te halen. Grr. Wubba kost € 12,50 en zou nummer twee zijn die we op deze manier kwijt zouden raken. Ik stroop mijn broek op, gooi mijn rugzak op het strand en wil het water in stappen. Maar dan. Mister Baywatch himself. Hij komt aangerend. Letterlijk, want hij is aan het hardlopen. ‘Moet ik ‘m even pakken?’, zo vraagt het goddelijk wezen. Nou, graag. Met een sierlijk boogje duikt hij in de golven en geeft even later het speeltje aan vriendin. Om dan in zijn strakke pak soepeltjes verder te rennen. Vriendin kan alleen nog maar stamelen. Want jongens, dit was echt een lekkertje. Zo vlak voor zonsondergang een waar genoegen. Je zou er bijna zelf voor gaan hardlopen.