27. jul, 2015

Spiegel

Eerste dag op kantoor. Het is even wennen. Mijn bureau ligt redelijk vol, de meest urgente dossiers gelukkig boven op de stapel. Ik ben vandaag alleen met de baas. Heel gezellig, dat zeker. Maar ook zo af en toe ineens wat van de hectische. Twee telefoonlijnen, een deurbel. De baas in bespreking. Tja. Daarnaast mijn eigen werk, het werk van de hoofdpiet (de spin in het web) en de catering. De dag vliegt voorbij.

Laat thuis, laat eten. Gauw nog even kijken in de mailbox. Oef. Mijn werkweek is weer van start. Twee weken was ik vrij. Het is er voor mijn gevoel eentje te weinig. Want ik was nogal wat van plan. Gelukkig is daar veel van gelukt. Veel met mijn blonde vriend gelopen, zelfs een trip naar het buitenland. Mijn hele strijkstapel is weg, de tuin is op orde en een aantal klussen is geklaard. Gordijnen gewassen, gordijnen genaaid. Niets dat de hond altijd zo vrolijk is, maar hij huppelde wel de hele zoom uit het gordijn.

Met de tong uit mijn mond luid zingend staan schuren in de tuin. In korte broek en hemdje. Het zonnetje hoog aan de hemel. Een tafeltje, een kapstok en een hele, hele foute grote spiegel. Te fout, volgens mijn echtgenoot. De spiegel is namelijk niet alleen oubollig en ook nog van donker eiken, maar ook een beetje een krakkemikkige. Het gevaarte bestond namelijk uit twee spiegels. Een grote en een kleine. En de laatste kreeg ik na het schuren niet meer knap op zijn plek. Dan maar een alternatief. In de vorm van een schilderijtje. Ook te antiek. Te erg, maar te, te leuk. Ooit gekocht, toen na een lang gezicht van manlief op zolder beland en nu terug van weggeweest. In fragmentvorm. Ik knipte namelijk een stuk uit het schilderij. 

Het scoren bij de Kringloop van de laatste weken werpt zijn vruchten af. Zaterdag nog het gat in mijn hand kunnen dichten met een alleraardigst buffetkastje. Compleet met laatjes, deurtjes en kleine vitrinekastjes. Donderdag wordt ie bezorgd. Hoe fijn kan ik daar de schuurmachine weer op loslaten. En/of de kwast. Dat laatste weet ik nog niet. Het kale hout is net een magneet. Het blijft trekken.

Wat ook blijft trekken is mijn bed. Lekker met een boek onderuit. Kop thee er naast. Manlief kijkt beneden tv, zoonlief gamet met vriendje op zolder onder luid gebrul. Ons hondje ligt op zijn rug te snurken in zijn mand. Meer dan hoogste tijd dus voor mijn eigen mandje. Waarvan akte.