24. jul, 2015

Stilte

En zo sta ik ineens op een voetbaltribune in Duitsland. Nou ja, ineens.. Dat dan weer niet helemaal. Een paar uur rijden in mijn witte 500’tje ging daar aan vooraf. Het gevoel van vrijheid, maar ook van gewoon samenzijn met mijn kind, het vliegt me bijna naar de keel. Want hoe lekker is het. Om gewoon de auto te pakken en wel te zien waar je eindigt.

Duitsland wordt het. Want dat is te berijden en daar zijn leuke voetbalstadions. Het wordt zijn feestje. Ik mag mee als zijn persoonlijke assistent. Hij zit relaxed naast me. Zijn voeten op het dashboard, mobiel in zijn hand. Af en toe de route mompelend die ik moet rijden. Op de radio na (op zijn verzoek 538) is het verder onderweg stil. Elk met zijn eigen gedachten, in zijn eigen wereld. Maar wel samen. Het is zo’n stilte om te koesteren.

Het hotel waar we belanden is niet zo heel veel soeps. Het is wel schoon en de beheerder allervriendelijkst. Een beetje een weirdo, zo is mijn oordeel. ‘Gay’ is het stempel wat zoonlief op hem plakt. Huh? Is dat erg dan? ‘Nee, maar hij is het wel’. Verbaasd kijk ik opzij. Want waar die wijsheid vandaan komt, het is mij een raadsel.

Hij heeft twee stadions uitgekozen. De rondleidingen die we krijgen zijn geheel in het Duits. Soms interessant, soms helemaal niet. Maar mijn kind is in zijn nopjes. Meer dan zelfs. Neemt alles in zich op. Kijkt om zich heen en waant zich voor even waarschijnlijk de voetballer die hij het liefst zou willen zijn. In de fanshops en musea is hij als een kind in een snoepwinkel. Zijn ogen glanzen en het geld brandt in zijn zakken. Hij houdt zich in, maar koopt wel iets voor een vriend die binnenkort jarig is en gek is op die ene club.

Op de hotelkamer kaarten en kwartetten we de avond vol. Nogmaals, het is zijn feestje en ik pas me aan. Maar het voelt heerlijk. Gewoon niets moeten of hoeven. Beetje slenteren, beetje kijken, beetje kaarten. Lekkere dingen eten en drinken.

Op de terugweg rijd ik langs zijn favoriete Nederlandse club. Verlekkerd kijkt hij er rond. In de fanshop hangt het tenue dat hij voor zijn verjaardag wilt hebben. Ik laat het hem passen. Zijn glimlach is onbeschrijflijk. Ik smelt. Laat hem het bijbehorende trainingsensemble ook passen. Het zit hem als gegoten.

Met een rib uit mijn lijf, maar een stralend kind naast me, rijd ik terug naar huis. Hij heeft het nieuwe tenue al aan en geeft bijna licht.

Weer is het stil. En weer is het goed. Wat een lekkere dagen en wat een lekker joch.