20. jul, 2015

Marktplaats

Zet mij tussen tweedehands spullen en ik word helemaal gelukkig. Kringlopen, rommelmarkten. Marktplaats. Op zoek naar? Eigenlijk naar niets. Maar altijd in voor iets waar ik blij van word. Zo kocht ik vorige week een oud rond eiken bijzettafeltje bij de plaatselijke kringloop. Op een gedraaid pootje, donkerbruin, maar met een los, scheef blad. Manlief repareerde het blad en ik schuurde tot het blanke hout in zicht kwam. Beetje blanke bijenwas er over en klaar. Hoe blij kun je van iets worden.

Vandaag naar de IJ-hallen in Amsterdam Noord geweest. In mijn eentje. Op gympen en met rugzak. Heerlijk, heerlijk. Struinen, kijken en inderdaad soms iets kopen. Een waanzinnig gevoel van vrijheid bekruipt me. Hoe goed voel ik me. Luid zingend in de auto weer terug. Zielsgelukkig met mijn aanwinsten. In mijn mailbox zie ik een berichtje van een dame die een schapenleren stoeltje op Marktplaats wil verkopen. Ik mag komen kijken. Na het eten rijd ik er heen. Tenminste, man rijdt en ik zit met rode wangen er naast. Die tweede rosé had ik waarschijnlijk beter niet kunnen nemen, want ik hang half in mijn stoel relaxed te denken aan hele andere dingen. Ik krijg het adres van de dame niet, maar mag haar, eenmaal in de buurt, gewoon even bellen. Ze loodst me wel naar haar huis. En hoe leuk is het. De dame blijkt 80, maar is onwaarschijnlijk energiek. En adrem. Ik houd er van. Of ik Italiaans ben, zo vraagt ze naar aanleiding van mijn naam. Yep, zo hik ik gelukzalig. Altijd leuk als iemand het ziet.

In haar appartement ruik ik een geur die al lang niet geroken heb. Een geur die ik ook rook in het Hospice. Ik voel me, en hoe raar is het, direct op mijn gemak. Het stoeltje staat te pronken in haar kamer. ‘Ga er lekker in zitten, kun je kijken hoe die zit. Als jij ‘m niet neemt, laat ik ‘m lekker staan.’ En ze tippelt naar haar keuken om koffie te zetten. Alsof ik er al jaren kom. Nog voordat ik in het stoeltje ga zitten, weet ik al dat ik ‘m neem. De vorm, de staat, de geur en de dame. Het klopt.

Wat een bijzondere dag. Het begint met een stortbui in het park. Het eindigt met een stoeltje dat inmiddels staat te glimmen van het vet. Niet alleen het stoeltje glimt. Ook ik glim. Wat een lekkere dag. En wat een bijzondere dame.