5. jul, 2015

Grijs

Wat een gedoe weer deze week. Ik en beslissen. Hopeloos. En wat ik nooit doe, heb ik nu gedaan. Want als ik vroeger ergens voor koos, ging ik daar ook voor. Ondanks de pijn in mijn buik. Zo volgde ik 4 jaar lang de verkeerde studie. En werkte ik uiteindelijk veel te lang voor het verkeerde kantoor. Als ik iets doe, doe ik het immers goed. En vol overgave.

Deze keer mocht en kon ik kiezen uit twee hele verschillende banen. En wie heeft die ongekende luxe? Ik, zei de gek. Al plussend en minnend kwam ik tot het één. En dat was, met het oog op de toekomst, het meest verstandig. Voor zowel kind, hond en financiën ideaal. Toch zei mijn gevoel iets anders. Lag ik vervolgens nachten wakker. Maar, ik en terugkomen op een beslissing? No way. Not done. Niet ik.

Toch deed ik het. Met pijn in mijn hart en behoorlijk van de rel. Maar ik kon niet anders. Dikke tranen op de fiets terug. Dikke tranen toen ik thuis kwam. Mijn kind, net hersteld van zijn eigen school-debakel, ving deze keer mij op en vroeg me waarom ik huilde. Tja. Omdat ik iemand verdriet doe. Dat snapte hij. “Maar mam, je volgde toch je gevoel? Dan is het toch goed?” Slik. Mijn eigen woorden uit zijn mond. En hoe heerlijk is het dat juist hij het zegt.

En zo ben ik weer wat wijzer en grijzer. Er is geen ontkomen meer aan. Die grijze haren. Ze komen steeds sneller terug. Een bloedhekel heb ik er aan. Mijn haren verven. Of de hele badkamer zit onder of ik zit uren voor joker bij de kapper. Het is kiezen uit twee kwaden. Of natuurlijk gewoon niet verven. Want eigenlijk houd ik niet van nep. Niet van nepplanten, nepharen of nepnagels. Maar, ik nu al grijs? Zover ben ik nog niet geloof ik. Alhoewel ik steeds meer om kijk bij het zien van een mooie grijze(nde) man. Want dat vind ik nou wel weer erg lekker. Grijs, wat zongebruind en het liefst ook nog met stoppels. Brrr. Make my day.