2. jul, 2015

Rust in de tent

Het zwaard is gevallen. Die van Damocles. Hij hing er al een tijdje, daar zo boven het hoofd van mijn kind. En nu dan naar beneden gekomen.

Hij was er ziek van de laatste weken. Van dat idee dat hij zou blijven zitten. Hij heeft het dus goed aangevoeld. Als enige van de klas kan hij het hele jaar over doen. En dat hakt er best in bij mijn vriend. Hij speelde met vuur en moet nu op de blaren zitten. Maar wat nam ik graag die blaren van hem over. Dat het niet kan en niet moet, ik weet het. Maar mijn moederhart bloedt en is maar moeilijk te stelpen. Het hoort bij zijn gang richting volwassen worden, maar och jongens, hier word je toch echt niet blij van. Ik relativeer, blijf rustig en ga het gesprek met hem aan. Alsof ik er verstand van heb. Het wordt in ieder geval door hem verondersteld. Maar ja. Weer zijn gevoel en ratio twee hele verschillende dingen en spreken ze elkaar flink tegen. Ze botsen en schurken lekker tegen elkaar aan.

Mijn verstand draait op het moment overuren. Ook bij mij loopt het emmertje weer eens aardig over. Het is meer dan tijd voor een vakantie. Even time out van alles. Wakker worden en niets moeten. Wanneer kwam dat de laatste tijd voor? Het vele werk. Mensen die goedbedoeld aan mij ‘trekken’, het gedoe in zakelijk en privé.

Gisteravond met hond naar het strand. De onbevangenheid van mijn wilde viervoeter raakt me. Wanneer was ik voor het laatst zo onbevangen. Ben ik het überhaupt ooit geweest? De neiging om achter dat malle beest aan te rennen is dan ook groot. Mee het water in. Rollend en gravend in het zand. Ook nu blijf ik rustig. Maar droom ik weg. Naar een tijd van meer rust. In mij, rondom mij.