15. jun, 2015

I'll be back

Ik stuur haar een app. Gewoon omdat ik haar mis. En ik haar weer veel te vertellen heb. Ze leest de app, maar reageert niet meteen. Oef. Zal ze boos zijn, omdat ik nooit iets van me laat horen? Heb ik de laatste keer iets verkeerds gezegd? Ik weet het niet, maar weet wel dat het me raakt. Ik heb er sowieso al een hekel aan als mensen boos op me zijn. Terecht of onterecht. Helemaal als zij het is. Want zij was mijn medestander in barre tijden. In een periode dat wij een winkeltje wilden runnen. Dat ‘winkeltje’, maar wel eentje van drie etages. Afgeladen vol met kleren en meubels. Met een torenhoge huur waardoor ons schip maar nooit binnenliep. Dikke tranen van pret, maar ook van verdriet. Toen zij ineens doodziek werd. Ze was er toen mijn moeder overleed. Zocht samen met mij de muziek uit voor de crematie. Ze zong met me mee en hield me vast. Ze was mijn partner in crime tijdens mijn akkefietje met een buurman. Ze veroordeelde niet, maar genoot stiekem met me mee.

Ze appt terug. Al is het een dag later. Welnee, ze is niet boos. Waarom zou ze? Ze volgt trouw mijn blog en is op de hoogte van mijn wel en vooral mijn wee. Op afstand leeft ze mee. Spreken we gauw af? Ja, dat doen we.

Ik ben gerustgesteld. Want ik heb haar hoog zitten. Voor de zoveelste keer neem ik me voor wat zuiniger te zijn op de mensen die ik lief heb. Ik wil geen verjaardagen meer vergeten, wil sociaal en attent zijn. Wil geven in plaats van ontvangen. Ik heb immers al genoeg gekregen de laatste jaren. Al die oren, al die schouders. Hoogste tijd om eens wat terug te doen. I'll be back... 🙂