2. jun, 2015

Lekker

Als vakantie. Zo voelde het. Met vriendin, op een terras in een zonnetje en een klein beetje wind. Bord pasta met gorgonzola saus voor mijn neus. Gevolgd door een espresso met koekjes. Italiaanse live muziek op de achtergrond. Met een zanger die, mocht hij ooit in de buurt zijn, zeker ook onder mijn raam mag komen zingen.

De Italië beurs. Met veel, heel veel stands vol Ibiza-kleren. Veel van hetzelfde dus en waar ik niet zo veel mee heb. Maar, daartussen, als kleine pareltjes, heerlijke uitstallingen van vele kaassoorten, salami’s, olijfolie, wijnen en oh jongens, chocola. Chocola met gember, chili, bessen, zout of noten. Niet kunnen kiezen en dus maar blijven proeven. Uiteindelijk een stuk kopen en dan van de prijs toch lichtelijk achterover vallen. Maar, ambachtelijk en aangereikt door een broeierige Italiaan met krullen. Die, tot grote ontsteltenis van vriendin, Engels met mij praat. Ik laat hem, hij doet zijn best en ik versta hem even goed. 

Waar ik ook voor val en dan als een blok, is voor een ring. Naar alle waarschijnlijkheid een herenring en ook nu te wijten aan ongetwijfeld een iets te grote hoeveelheid testosteron. Maar eenmaal om mijn wijsvinger (of duim) is die ring zo op zijn plek, dat ie wel mee moet. Ik kan niet kiezen. Blauw of bruin. Allebei kan ik ze hebben. Mijn portemonnee ook. Allebei gaan ze dus mee. Mooi, mooi, mooi.

De man met de salami’s steelt mijn hart. Een oudere man met, inderdaad, dat accent. Dat mij terugvoert naar weleer, maar mij deze keer niet verdrietig maakt. De dag is heerlijk, zijn salami’s ook. Genietend loop ik later die dag met tas vol worst, pecorino en chocola het evenemententerrein af. Vriendin al net zo blij als ik. Blos op de wangen, hart en hoofd weer vol Italië. Dit was lekker. Erg, erg lekker.