20. mei, 2015

Zomaar

Enerverende dag. Ik breng mijn kind naar school, want die stapt in korte broek en zonder jas op zijn fiets. En het stortregent. Van een regenbroek of –jas is hij blijkbaar allergisch. Als ik iets later de hond uitlaat zie ik een zelfde dreigende donkere lucht boven mijn hoofd. Brr. Gauw naar binnen.

Ik kruip met pantoffels en lekkere wijde broek achter mijn computer. Het is vandaag redactiedag en niet, net zoals gisteren, alle hens aan dek op kantoor. Er gaan een paar projecten tegelijk lopen op de onroerend goed afdeling en dan loopt het ineens storm. Toch, als de modelakte een beetje ingewijd is, is het redelijk inkoppen geblazen. Maar ja. Die modelakte. Die heeft nog een paar kinderziektes en die moeten er eerst uit. Ik werk lang en hard en sluit ’s avonds, samen met een net zo ijverige collega, pas om half 10 de deur achter me… Nog twee weken te gaan en dan is het eind in zicht. Leuk, spannend, maar dan toch. Een behoorlijke uitdaging, die ik gretig aanga, want zo ben ik dan ook wel weer. Want hoe lekker is het niet om straks om te kijken en weten dat je het toch maar weer hebt geflikt. Samen met de rest. Vooralsnog moet het nog wel even worden gedaan.

Vandaag onder meer getikt voor mijn nieuwe blad dat eind juni uit moet komen en waarvan de deadline half juni is. Ondertussen gemijmerd over deez en geen. Over dit en dat. Over van alles. Ik eet alleen met mijn kind, want manlief heeft iets op de zaak. Ik geniet van het eten, maar geniet vooral van de humor die we samen hebben. Het raakt natuurlijk kant noch wal, maar het raakt mij. En hé, laat ik nu de hoofdpersoon zijn in mijn eigen leven.

Uitermate goed gemutst rijd ik ’s avonds naar mijn wijncursus. Wederom ben ik aan de late kant. Les 3 van de 8. We hebben het over het wijngebied Frankrijk en alle appellations en druivennamen duizelen me. Dat wordt nog wat als ik echt examen moet gaan doen… Brrr. Tijd geleden dat ik dingen uit mijn hoofd heb geleerd. Ik houd mezelf voor dat ik niets moet en dat ik gewoon moet genieten. En dat doe ik. Maar omdat ik nog altijd niet veel drink en geen geoefend proever ben, krijg ik het zo halverwege de avond altijd wat moeilijk. Ik hang dan natuurlijk al een uur of wat met mijn giechel boven die glazen. Proef, slik en gorgel. Ruik veel en aandachtig. Want wat vind ik het heerlijk. De geuren. Het nadenken over wat ik nu eigenlijk ruik. Of proef. Maar ik word blijkbaar al tipsy van de geur. En dus ben ik na een glas of 6 al redelijk aan mijn taks. Word ik moe en, zoals de hele dag al, ook nog melig. Samen met de juf (jip, die van de wijnreis) is het ineens een hele gezellige boel en moet ik alleen al lachen als ik naar haar kijk. Ze maakt me blij als ze me vraagt of ik niet weer met haar op wijnreis wil. Naar Frankrijk of Portugal. Maak me gek. Ik ben in.

En nu? Nu zit ik nog een laatste bericht te tikken. Met een glas pinot gris uit de Elzas. Van de cursus inderdaad. Het is net een glas teveel. Ik rol haast van mijn stoel. Van de slaap en, hoe is het mogelijk in mijn geval, de drank. Oeps. Mag toch hopen dat ik mijn bed haal....