7. mei, 2015

Ziek, zwak en misselijk

Druk. Ik ben het. Zo voelt het. Druk met? Mijn werk, mezelf, mijn huis. Vooral met mezelf natuurlijk. Weer diep in gedachten, ver in mijn eigen wereld. Zo diep in gedachten dat ik van de trap af lazer. Megafout op mijn linkerhand terecht kom. Mijn ringvinger staat er niet goed bij. Ik verbijt mijn pijn, duw vinger terug en sjees naar de kraan. Echtgenoot, ongerust op het kabaal afgekomen, kijkt over mijn schouder mee. Of hij me naar het ziekenhuis moet brengen. Ik sta te tollen bij de gootsteen en word misselijk van de pijn en het koude water. Ziekenhuis en ik, het is geen fijne combinatie. Ik heb dat ziekenhuis immers genoeg gezien. Niet eens voor mezelf, maar voor al die mensen die ik er heen bracht.

De toon voor het weekend is gezet. Mijn vinger wordt blauw en dik en is niet meer zo buigzaam. Maar de pijn valt mee. Wel is de pijn in mijn pols terug. Dat kan er ook nog wel bij. Dat en de hoofdpijn die al sluimerend de kop op steekt. Het is zondag. Vandaag de sterfdag van mijn moeder. Vijf jaar al weer geleden dat ze overleed. Maar het zijn ook nog eens de laatste dagen van weer een hormonaal spektakel en dan kan het af en toe spoken bij me. Niet alleen qua humeur, maar zeker ook soms qua gesteldheid. Het weerhoudt me niet om op zondagmiddag samen met echtgenoot naar een culturele Italiaanse film te gaan. Ik ben er gek op, maar deze, hoe heerlijk ik het Italiaans ook vind, deze film is, op zijn zachtst gezegd niet heel erg dynamisch. De hoofdpijn die mij de hele dag al tart, zet door. Getver. Het zal toch geen migraine zijn? Net als mijn kleine grote blonde vriend die mij halverwege zijn vakantie naar Turkije appt: ‘Mam, ik ben doodziek. Ik wil je niet in paniek maken, maar ik wil nu naar huis’. Tja. Mamma raakt niet zo snel in paniek, maar enige consternatie voelt ze dan toch weer wel. Via facetime (wat een uitvinding) stel ik het mannetje op afstand gerust. Ook hij heeft zo nu en dan migraine en daar word je niet blij van. Zal ik het dan nu ook weer eens hebben? De tijd is er rijp voor. Te veel gedaan de laatste tijd, bij vlagen ook weer iets te veel gevoeld? Ik zit de film met een rode wijn in mijn hand uit. Ik hoopte op ontspanning, maar de druk in mijn hoofd neemt alleen maar toe. We besluiten de middag in stijl af te sluiten in een Italiaans restaurant. Het snijden met mijn dikke vinger-hand gaat moeizaam en de olifanten in mijn hoofd stampen er flink op los. Mijn tafel- en echtgenoot raakt bezorgd en ziet me steeds witter worden. ‘We gaan’, zo klinkt het resoluut. In de auto kan ik maar aan één ding denken. Dat ik de boel binnen houd. En daar zijn vereende krachten voor nodig. Eenmaal thuis gaan alle remmen los. Allemachtig wat ben ik beroerd. Ik duik mijn bed in. En kan nog maar aan twee dingen denken. Ik moet nog een bericht schrijven en ik moet morgen naar kantoor. Ik laat het moeten voor wat het is en hul me in mijn eigen donkere duistere wereld en slaap mijn hoofdpijn weg. Tenminste, dat is het idee.

Die ochtend ga ik extra vroeg op, schrijf ik mijn berichtje en stap met mega-watterig hoofd in mijn auto. Op naar kantoor. In mijn la ligt genoeg paracetamol voor de hele dag. Ik wil niet ziek zijn. Mijn kind komt immers thuis van zijn vakantie en ik wil hem stralend in mijn armen sluiten. Dat doe ik. Bij thuiskomst sluit ik hem gretig in mijn armen. Of tenminste, hij mij. Hij lijkt al weer groter en bukt lachend een beetje voorover. Ik luister naar zijn enthousiaste verhalen en warm me aan zijn stralende ogen. Zijn ‘je had gelijk mam, het duurde inderdaad lang die vakantie’ maakt me aan het lachen. De appel valt niet ver van de boom. Welkom terug lieverd. Mamma is ineens weer heel en niet meer half.