30. apr, 2015

Aangifte

Wat een genoegen viel mij dit keer weer ten deel. Belastingaangifte. Nooit spectaculair in ons geval en hé, alles staat immers al ingevuld? En dus, dus moest ik twee dagen voor sluiting nog aangifte doen.

Wat een heerlijkheid als blijkt dat de site van de Belastingdienst overbezet is. Ik met nog een aantal anderen als keurig burger mijn aangifte wel wil invullen, maar daar niet toe in staat blijk. Uitstel aanvragen dan maar? Just to be sure? Die site zal morgen helemaal hoteldebotel zijn. Ik besluit tot uitstel. Maar ja. De Belastingtelefoon is gesloten. Die is open tot 20.00 uur. En niet tot 22.00 uur. Dus.

Ik kan ook een app downloaden. Kijk, gemak dient de mens. Nou ja, gemak... Mijn kind blijkt te zijn ingelogd op mijn google-app-winkeltje en al sla je me dood... mijn inloggegevens zijn even uit zicht. Ben ik altijd zeer consequent in mijn wachtwoorden, deze keer had ik die van dat google-ding veranderd. Tja. Omwille van wat privacy. Maar ik heb nu zoveel privacy gecreëerd dat ik er zelf niet eens meer bij kan. Dan maar via de iPad. Manlief, altijd gewillig, downloadt de app. Na enig gemopper van mijn kant, kan ik dan eindelijk via digi-d inloggen. Maar ja. Een schuld kan niet worden toegerekend aan één van ons. Zo meldt de app. Een schuld..? Pff. Ooit een klein stukje hypotheek niet helemaal voor een verbouwing gebruikt en dat ooit ook nog eens heel eerlijk opgegeven. Want zo ben ik. Betekent dat dan nu dat die app niet werkt? Dat betekent het.

Ondertussen blijf ik proberen naar Mijn Belastingdienst te gaan. En warempel. Ik kom er tussen. Doe de aangifte en zoek me te pletter naar een ergens voor 1999 afgesloten kapitaalverzekering. Want waar oh waar ligt die polis? De waarde weet ik. Het polisnummer ook. Maar eh... datum van afsluiten..? Ik was net klerk. Verdiende toen goed. Moest ergens met mijn geld heen. Dus moet het ergens eind jaren '90 zijn geweest. Ik mag dan niet goed in opruimen zijn, in logisch nadenken doorgaans wel. 

Aangifte is gedaan. Ondertekend en verzonden. Ik moet betalen, manlief krijgt terug. De zaken zijn weer goed verdeeld in ons gezin. Ook nog op huwelijksvoorwaarden getrouwd. Zekerheid voor alles. Zo besloten we ook onze hypotheekrente vast te zetten op 20 jaar. Leek toen voordelig. Was het niet. 

Ik en zekerheid. Zie je, het rijmt niet met elkaar. Ik ben toch die van dat bootje? Met af en toe een hoge golf? Pff. Het wordt een lange nacht.