22. apr, 2015

Ligbed

Ik ben moe. Zo ongelooflijk moe. Lig haast te slapen boven laptop. Het is nog geen negen uur en de luiken vallen dicht. Enerverende weken, met weer een deadline, drukte op kantoor en bij vlagen ook nog mooi weer, zodat ik eigenlijk het liefst buiten wil zijn. Rondje fietsen of gewoon met mijn luie lijf languit in de tuin.

Vandaag naar kantoor. Fijne dag met fijne collega. Met veel lachen, maar ook veel werken. Alleen weer niet af wat ik graag af wil hebben. De stapel dossiers groeit. Niets dat die woningmarkt aantrekt, maar dan trekt die ook aan mij. En ben ik aan de beurt. Morgen dagje redactie. Even op adem komen na weken vol hectiek. Zo hoop ik. Vijf dagen werken (en ‘iets’ meer) eisen hun tol. Mijn was is ontploft, de hond hyperventileert van het stof en van zijn eigen haar overal.

Was ik vanmiddag nog euforisch en energiek, kon ik de hele wereld aan en rolde ik van de adrenaline haast onder mijn bureau, nu is het de omgekeerde wereld. En lig ik echt onder mijn bureau, maar dan van de slaap. Ik duik mijn bed in. Lekker met mijn neus onder het dekbed. TV zachtjes aan. Soes ik langzaam weg en val ik hopelijk snel in een diepe lange slaap. Zonder visioenen dat mijn kind dit jaar blijft zitten, ik dat ene artikel toch eigenlijk heel anders had moeten schrijven. Droom ik over heerlijke dingen. Over lange lome dagen in Italië. Ergens op een heuvel. Waar ik op een ligbed, half in de schaduw en half in de zon, wat lig te mijmeren. Iemand mij verwent, met een koel glas wijn, wat lekkers om te eten. Een goed boek binnen handbereik. En de romantiek lonkt. Oef. Zin in.