19. apr, 2015

Onepiece

Hoera, oma komt logeren. En oma wil in het bed van kleinzoon. Ze heeft gelijk. Ooit mijn bed en het slaapt heerlijk. Beter dan het peperdure ding waar ik nu al sinds jaar en dag op lig en waar ik iedere morgen weer brak uit op sta.

Maar voordat het zover is dat oma haar hoofd op het kussen van (klein)kindlief kan leggen…. Oef. Worstel ik me door veel snoep- en koekpapiertjes heen. Pulk ik kauwgom van kruk naast bed en vis ik diverse vieze sokken om en uit het bed. Schuif ik de klei van het voetbalveld stiekem onder zijn kleed. Want je voetbalschoenen uitdoen als je naar zolder loopt? Ik overweeg zijn hele kamer te soppen. Alle hoeken en gaten te zuigen. Maar ja, het is prachtig weer en bovendien zegt oma: ‘Ben je gek kind. Je hoeft het bed niet te verschonen. Hij is eigen.’ Ja. Dat is ie. Maar de bende die hij er telkens weer van maakt, hoeft oma dan weer niet te zien. Hoe hou je de idylle in stand. Het bed had  ik halverwege de week gelukkig verschoond, niet wetende dat oma ons drie dagen later met een bezoek zou vereren.

Het is echt heerlijk in de tuin. Ik zit nog even alleen en trek mijn jurkje ver omhoog. Kom maar op met die zon. Mijn benen smachten naar een kleurtje. Want, dan lijken ze ook weer een stuk strakker. Lijken, want ze zijn het echt nog niet. Gisteravond nog een poging gedaan tot fietsen. Samen met vriend. Het zag er heerlijk uit, maar allemachtig wat was het koud. Met ijspegels aan ons neus en verkleumde handen, reden we door Noord-Hollandse polders. Vriend wilde na een paar honderd meter al rechtsomkeert maken, maar mijn ijzeren discipline (ik had me toch niet voor nop in een wielerensemble gehesen..) hield ons in koers. Vandaag was het een stuk aangenamer. En sta ik in dubio. Of beter, ik zit in dubio. Want zo met die zon op mijn benen en neus, een bak nootjes, een prosecco en een woonblad binnen handbereik, zit ik toch wel erg prinsesheerlijk te zitten. Staat het fietsen dan toch op een tweede plek. Gek, maar waar. Ook het schrijven stel ik uit tot later die dag. Met Bram breeduit onder mijn stoel te snurken, mijn verse plantjes wild te bloeien in blik en pot, waan ik me even in een klein aards paradijs. Morgen ga ik fietsen. Ver en lang. Goed voor knie, goed voor lijn. En zeker goed voor hoofd. Want daar binnen is het weer een wilde boel. Hoogste tijd om orde te scheppen. Leeg te maken. Strak plan. Of is dat strakke nou weer gerelateerd aan mijn omvang…?

Over omvang gesproken. Ik durf het bijna niet te zeggen. Maar ik heb een tuinbroek besteld. Al sinds jaar en dag overweeg ik om zo’n ding te kopen. ‘Ja, leuk als je zwanger bent’, zo meende mijn echtgenoot altijd. Toen ik eenmaal zwanger was, paste mijn hele hele dikke buik daar natuurlijk never nooit in. En kwam er geen tuinbroek. Nu ben ik niet zwanger. Maar wel een paar kilo te zwaar. En is die tuinbroek misschien wel helemaal niet zo’n goed idee. Toch heb ik mijn zinnen er op gezet. De eerste die ik uitkoos en helemaal leuk vond, kostte € 280. Tja. Het kan te gek ook. Nummer 2 mocht voor minder weg. Ben benieuwd. Net als ik mijn bestelling heb geplaatst, lees ik in de krant dat salopettes en tuinbroeken zó uit zijn. Zo van vorig jaar. Het moet nu een onepiece zijn of een overall. Het zal. Ik ben zelf al een en al onepiece. Vrouw uit één stuk, maar wel met meerdere gebruiksaanwijzingen. Mag hopen dat ik broek over mijn achterste krijg en dat ie  dicht kan. Dat het überhaupt onepiece blijft. We’ll see.