16. apr, 2015

Hormonen

Er is iets mis met mijn hormonen. Niet alleen omdat het lente is. Het is meer iets van de laatste tijd. Zo kocht ik namelijk bij de plaatselijke sportzaak vorig jaar herfst een oranje jas. Knaloranje, met dons, lichtgewichtje. Een m’tje. M’tje? Ik in een M? Jip. Want het is een herenjas. Niet dat het mij iets kan schelen, want volgens de overlevering staat ie leuk en zit ie lekker. Maar ja. Als je dan bij de net zo plaatselijke voetbalclub drie mannen met dezelfde oranje jas voorbij ziet banjeren… Voel je je toch iets minder comfortabel. Die mannen nog meer. Want dragen zij nou een damesjas of ik een heren?

Oké, dus. Ik kocht een herenjas. Nou en. Big deal. Maakt mij niet mannelijk. Nee, maar als je vervolgens ook nog eens een paar gympen uitzoekt die ook uiteindelijk tot de herenvariant behoren, moet er toch haast wel iets mis zijn. ‘Heeft u ze niet kleiner’, vraag ik ook nog. Schaap dat ik ben. ‘Nee mevrouw.’ Met de nadruk op mevrouw. ‘Het zijn herenschoenen. En die beginnen bij maat 41.’ En hij loodst me naar de damesmodellen. Ook leuk, maar niet in de kleur die ik wil. Bovendien lijken ze, hoe grappig, iets verfijnder. Eleganter. Iets vrouwelijker misschien? Maar kan hij ze niet bestellen bij de betreffende firma? Ik zal toch niet de enige ter wereld zijn die die schoenen in maat 40 wil hebben. Man of vrouw? Hij zoekt het op. En het kan. Maar, het kan wel een paar weken duren. Niet erg, ik heb geen haast. Want die schoenen zijn bespottelijk duur. Kan ik nog even sparen. € 120 voor een paar gympen. Lichtgewichten ook nog. Voor mijn zoon doe ik niet anders. Maar voor mezelf? Ik heb daar moeite mee. Gympen, gewoon voor de leuk en dan zo veel geld. De laatste dure gympen die ik kocht, waren voor een hardloopsessie. Aangemeten en wel. Het hardlopen ging niet met mijn knie en de schoenen gaf ik door aan een vriendin.

Maar goed. Ik heb gespaard. En vanavond uitgegeven. De schoenen staan naast mijn bed in een knaloranje doos. Ze zijn zelf ook knaloranje. Fluoriscerend zelfs. En even ben ik weer kind. Ook toen zette ik mijn nieuwe schoenen naast mijn bed. Om af en toe gelukzalig het deksel van de doos te halen. Er even aan te ruiken. Zo vaak kreeg ik namelijk geen nieuwe schoenen.

Zal ik aan een hormonaal gestuurde dementie leiden? Ik koop mannenkleren en ben weer regelmatig kinds. Maakt het uit. Stiekem kijk ik nog even in de doos. Ze ruiken nog nieuw. Zal ik ze morgen naar kantoor aan doen? Met spijkerbroek, blouse en fleurige, oh zo vrouwelijke sjaal. Kan ik dat maken? Op een notariskantoor en dan licht geven? Florence Nightingale. Maar dan zonder lamp.