30. mrt, 2015

Happy birthday

Een verjaardag waar de drank rijkelijk vloeit. Uiteindelijk de woorden ook. Het zijn rake woorden en geadresseerd aan mijn persoon. Het hing al tijden als een soort van broeinest tussen ons in. De woorden komen binnen, ik probeer ze te pareren, maar word woest. En sla dicht. Ik voel het verdriet als een tikkende tijdbom. En barst, geheel in de lijn der verwachting, in tranen uit. Een vorm van zwakte, maar zo voelt het niet. Ik voel mijn woede. Mijn al jaren ingehouden woede. Een woede waar mijn eigen Dr. Rossi graag op door wilde gaan, maar ik niet meer. Het is een gelopen traject, de tijd kan niet meer teruggedraaid. Wil niet meer terug naar het verdriet en de onmacht van toen. Al weet ik heel goed dat die woede de basis vormt van mijn huidige reilen en zeilen. Machteloosheid mij in zijn greep houdt en mij belemmert om knopen door te hakken.

De rest van de avond ben ik ineens het onderwerp van gesprek. Gaat het alleen nog maar over mij. Hoe lief, hoe goed ook bedoeld, ik wil dit niet. Dronken mensen spreken de waarheid. Het zal, maar ik ben hier allergisch voor. Het zet mijn stekels recht overeind. Weggaan doe ik, stom genoeg, niet. Ik zit aan die stoel vastgeplakt. Laat alles en iedereen voor de zoveelste keer over me heen komen.

‘Je kwetsbaarheid en zachtheid zijn je kracht en bescherming’. Woorden die ik kreeg bij mijn afscheid van het Hospice. Vanavond heb ik er niets aan. Belemmert het mij om iemand ongenadig de huid vol te schelden en te zeggen wat ik al jaren op mijn lever heb. Dat hij misschien denkt dat hij god himself is en de wijsheid in pacht heeft, maar er – in mijn ogen - ook een behoorlijke puinzooi van maakt. Ik kan het niet. Niet bij hem, niet bij een ander.

Ik voel een hand op mijn been. Ik voel een hand in mijn nek. Het is het feestvarken. Die het zelf zo moeilijk heeft en de reden is waarom ik daar ben. Ze zoekt me op en ik wil er voor haar zijn. Ik wil haar zo graag laten zien dat het ook anders kan in het leven. Je met een doel voor ogen en hard werken, overal kunt komen. Dromen ineens niet meer onbereikbaar lijken. Wil dat ook zij blijft dromen. Maar, mijn missie lijkt, in ieder geval vanavond, mislukt. Ineens is zij er voor mij. Troost ze mij. Zijn de rollen omgedraaid. En dit raakt me. Besef ik dat dit misschien wel het grootste cadeau is aller tijden. Voor haar en voor mij. Want we hebben contact. Is die hele godvergeten beroerde verjaardag dan toch nog ergens goed voor geweest.