19. mrt, 2015

Viola cornuta

Eigenlijk is het nog te koud. Om buiten te zitten achter de laptop. Maar met bodywarmer en dikke trui, toch best lekker. Lente. Bijna dan. Het extra daglicht genereert energie. Energie die je ook nodig hebt. Om die lange dagen door te komen, maar ook, en nu spreek ik voor mezelf, me weer op te laden. En al die ideeën die al zo lang in mijn hoofd spoken, eens uit te werken en tot uitvoer te brengen. Het zijn er namelijk nog al wat.

Lente. Ook voor de hormonen weer een opleving. Ook nu spreek ik voor mezelf. Niet iedereen heeft er blijkbaar last van. Zo liep ik van de week een jonge vrouw tegen het lijf in het park. Jong, maar niet echt dynamisch. Dat had ik al gezien. Haar (kleine) hond was nog al druk en liep Bram flink uit te dagen. Bram, normaal gesproken de wildste van het stel, wachtte het allemaal maar eens rustig af. “Oh, al die hormonen ook bij die hond in deze tijd van het jaar”, zo verzuchtte het jonge uitgebluste ding. “Tja, al ben je het zelf”, antwoordde ik welgemeend. Want één zonnetje op mijn wangen en ik vlieg bij wijs van spreken al. Alsof ze water zag branden. Maar vooral of ik iets heel smerigs had gezegd. Want, daar had zij – natuurlijk - helemaal geen last van. Ik was duidelijk in haar achting gedaald. Ze draaide zich om en keurde me geen blik meer waardig. Oké. Dan maar niet. Ik had toch ook al geen zin in haar. 

Lente. Voor de tuin weer nieuwe kansen. Mijn trouwe viervoeter heeft er een zootje van gemaakt. Al mijn met liefde geplante boompjes en struiken zijn tot op de wortel gekortwiekt. En de magnolia, die ieder jaar stond te pronken met zijn prachtige bloemen, heeft ook het loodje gelegd. Hij heeft de verplaatsing van vorig jaar niet overleefd. Ik heb daar nog altijd flink de pest over in. Ooit voor mijn verjaardag gekregen, toen ik hier net kwam wonen. De twintig jaar heeft ie dus niet gehaald. Toch zal ik het boompje koesteren. In een grote pot in de kamer of werkkamer zetten. Als aandenken aan betere tijden.

Grootste tijd dus om nieuwe dingen te planten. De vrolijke viooltjes kijken me op dit moment al lachend aan. Viola cornuta. Blijft gekke naam. Als je namelijk in Italië 'cornuta' bent, dan is je partner vreemd gegaan. Je snapt mijn zwak voor het plantje. Maar, what's in a name. Nu nog wat fruitboompjes en ander fleurig gedoe. Gek ben ik op veel kleur, wild en vooral uitbundig. Toch koos ik vorig jaar, gezien mijn gemoedstoestand wellicht, voor rustig en bedaard. Met veel symmetrie. Is ‘m dus niet geworden. Daar heeft Bram een stokje voor gestoken. Of tenminste, hij heeft er stokjes van gemaakt. Het moest zo zijn. Nu dus goed beschouwd nieuwe kansen. Ik volg mijn hart. Wild it’s gonna be.