12. mrt, 2015

Silly habit

Hard gewerkt de laatste weken. Maar ook heerlijk gewerkt. Alles in het kader van mijn blad. Het is weer gelukt en ik kan opgelucht adem halen. Tenminste, als het laatste stuk van mijn hand ook nog even wordt goedgekeurd. Weer laat ik zien dat ik onder druk het beste presteer. Een kus van mijn baas en een welgemeend “goed werk Sil”, doen me blozen. Het zijn wel de momenten dat ik weet waarom ik het doe. Dat ik nu haast dreig om te vallen en van schrik spontaan een traantje laat, mag de pret niet drukken.

Het traantje is ook op persoonlijk vlak. Weer loop ik tegen gevoelens aan waar ik al die tijd geen raad mee wist. Niet wist hoe te handelen, hoe te doen. Knopen moet ik doorhakken, op diverse vlakken. Soms doe je het zelf. Soms een ander. Terug naar de basis. Tijd voor ruimte en rust. Maar ja. Welke basis? Draait het daar nou net niet om? Ben ik die niet al tijden zoek? Waar zoek ik eigenlijk naar? Zeg het maar. Is het aandacht, energie, spanning of sensatie? Misschien wel allemaal. Of ben ik op zoek naar mezelf? Naar de Sil die ik wil zijn, maar misschien eigenlijk al ben? Wil ik sterk zijn, onafhankelijk en zelfstandig, maar blijf ik snakken naar de onvoorwaardelijke steun van een ander. Laat ik mijn eigen geluk afhangen van een ander. 

Ik sta te wankelen. En weet even niet hoe verder. Maar mij kennende, pak ik de draad morgen weer op en hol ik gewoon door. Misschien ook nog wel een stapje harder dan ik al deed. Alsof er niets aan de hand is. Alsof er niets is gebeurd. Silly habit.