8. mrt, 2015

It is I

Productief weekend. Oef. Als er maar genoeg druk op de ketel zit, komt er uiteindelijk vanzelf wel iets op papier. De deadline van mijn blad zit er aan te komen en oh oh oh, mijn eigen individuele deadline, in de vorm van een knock-out, inmiddels ook. Ik kan even geen drank meer zien. Alhoewel… die lekkere romige chardonnay die nu koud in de koelkast staat….?

Eerst maar even mijn zielenroerselen op papier. Voor de trouwe lezers onder jullie. Wie jullie zijn? Van een aantal weet ik het. Omdat die mij te pas en te onpas met mijn zielenroerselen om mijn oren slaan. Te open zijn, kan ook tegen je gebruikt worden. Het zijn de wijze woorden van een heel wijs vriend. Een soort van Meneer de Uil, maar dan dierbaar. En ja, ik weet het. Ik ben soms te open. Het maakt me kwetsbaar. Maar dan alleen voor die mensen die niet het beste met me voor hebben. En dat, zegt weer meer over die mensen, dan over mij. Zo is mijn motto.

Maar, wie zijn jullie eigenlijk..? Want hoe heerlijk ik het ook vind, dat ik gelezen word, ik heb geen idee wie iedere week weer op die website klikken. Ondertussen is er al wel bijna 10.000 keer geklikt. En wekelijks worden het er telkens weer wat meer. Misschien heb ik wel één hele trouwe fan, die zich iedere dag verveelt. En voor de zoveelste keer eens kijkt of ik iets nieuws heb. Misschien al een nieuw boek heb gelezen of een nieuw recept heb uitgeprobeerd. Die boeken heb ik wel gelezen, maar niet gerecenseerd. Om te voorkomen dat jullie denken dat ik alleen maar foute boeken lees… Wat ik natuurlijk wel doe, maar zeker niet vertel. Toch is het weten wie dit blog leest, tegelijk ook een soort van belemmering. Want ik zal ongetwijfeld wel eens her en der tegen schenen aan schoppen. Of onbewust toch iemand ‘verkeerd’ neerzetten. Waarvoor op voorhand dan maar mijn excuses. Alles is natuurlijk wel vanuit mijn beleving, mijn perspectief. Mijn gevoel. Maar hé, het is ook mijn blog.

Mijn zielenroerselen van deze week..? Wild was ik. Op kantoor, thuis. ’s Nachts en overdag. Mijn hoofd vol, mijn lijf vol adrenaline. Een blik naar de hemel ’s avonds gaf me de bevestiging. Het is volle maan. Ik heb werkelijk geen enkele notie van maanstanden en dergelijke. Het interesseert me ook niet. Totdat ik merk dat ik wel heel onstuimig ben. Op alle vlakken. Ik van skyhigh tot valleylow geraak. Als een stuiterbal de dag doorkom. Grollend en grappend op kantoor, met werkelijk geen letter op papier. Nou ja, wel letters. Maar of die letters enige samenhang hebben... De dossiers zijn voor over een paar weken. Echt grote druk zit er dus niet op. Wat problemen proberen te tackelen en dan is het een kwestie van de bal inkoppen en scoren. Eh, laat ik het zo zeggen, het tackelen is gelukt. De rest laat vooralsnog op zich wachten. Maar hoe gezellig was het op kantoor. Tenminste, dat vonden wij. Met uitzondering van die ene collega waarschijnlijk. Die werkelijk geen boe of bah gezegd heeft. Boos keek. Chagrijnig sprak. Zal haar suikervrij dieet de boosdoener zijn? Ja, dat dieet dat ik ook voor ogen had. Stinkend jaloers ben ik op haar dat zij het al drie weken volhoudt. Maar er wel een humeur van heeft gekregen waar je dan weer niet jaloers op hoeft te zijn. Terwijl wij ons te goed deden aan grote punten taart en dikke plakken chocola, gillend van de lach over onze bureaus lagen, zat zij met een bleek smoeltje te kniezen. Het zal van tijdelijke aard zijn. Hoop ik. Voor haar en voor ons.

Vandaag, naast veel schrijfwerk, ook weer de nodige kilometers gemaakt. Fietsend, jawel. Het zag er stralend uit buiten, maar er stond me toch een wind. En aangezien ik nooit plannen maak en zeker niet kijk waar die wind vandaan komt, heb ik, zo lijkt het, op de een of andere manier altijd wind tegen. Jaja, ik ben je voor. De parallel met mijn dagelijks leven is zo getrokken. Ik fiets eigenlijk altijd gewoon een kant op. Neem her en der een zijweg en verbaas me telkens weer dat ik ergens uitkom, waar ik niet helemaal op heb gerekend. Of soms helemaal niet. Sta ik weer daar, waar ik begonnen ben. Mij kun je dus wel om een boodschap sturen. De wind ten spijt was het heerlijk. Mijn Italiaanse vrienden hijgend in mijn oor en ik alleen met mijn gedachten. Die ineens weer alle kanten lijken op te vliegen. Moe word ik van mezelf. Het tot tien tellen is ook dit weekend weer niet gelukt. Ik kom ten hoogste tot vijf. Van powervrouw tot softy. It is I.