3. mrt, 2015

Knopen

Het is 2 maart. Vandaag 10 jaar geleden overleed mijn vader. Alsof het gisteren was. Maar tegelijk voelt het alsof het al heel lang geleden is. Want het leven gaat gewoon door. Inderdaad, alsof er niets aan de hand is.

Toen mijn vader overleed was het die ene hele gekke dag in maart dat het heel hard sneeuwde. Het verkeer in Nederland totaal ontregeld raakte en ik niet wist hoe ik vanuit mijn huis bij hem moest komen. Ik uiteindelijk door mijn broer vanaf de snelweg opgepikt werd. De door mij opgemaakte euthanasieverklaring onder mijn arm. Wat heb ik het moeilijk gehad toen ik dat ding opmaakte. Om zijn naam daar in te vullen. Het ging niet goed met mijn vader en voor een euthanasieverklaring was het, zo concludeerde de arts, inmiddels te laat. Zes uur later was het klaar. De hele dag sneeuwde het. Op het moment dat hij overleed, stopte het met sneeuwen.

Vandaag is het prachtig weer. Er is geen sneeuw te bekennen. Ik zit in de auto en moet zelfs mijn zonnebril op. De lucht boven het meer is adembenemend. Ik ben op weg naar mijn werk. Heb alle tijd om mijn gedachten te laten vliegen. Ongelooflijk hoe snel die tien jaar voorbij zijn gegaan. Ik zie aan mijn kind hoe oud ik zelf word. Nou ja, niet alleen aan mijn kind. Ook mijn spiegelbeeld helpt daarbij wel een handje. Toen ik laatst een nieuwe mascara kocht, kreeg ik, als lekkere inwrijver, een tube oogcrème tegen rimpels mee. Om te proberen. Gratis en voor niks. Het is héél klein tubetje. Waarvan ik de inhoud al kwijt kan in één rimpel. Dat wordt een dure aangelegenheid. Toch denk ik altijd stiekem dat het heus met mij meevalt. Dat anderen (lees vrouwen) van mijn leeftijd er altijd zoveel ouder uit zien dan ik. Totdat ik in een onbewaakt ogenblik een foto van mezelf onder ogen krijg. Genomen met fout licht. Onder een foute hoek en van een nog foutere kant. En het pijnlijk zichtbaar is dat ook bij mij de jaren zijn gaan tellen. Erg hard zijn gaan tellen zelfs. Slik.

‘I want the time of my life’ zo schalt Pitbull door mijn speakers. Lekker nummer. Een waardeloze tekst, maar, zo mijmer ik, heerlijk om op te fietsen. De titel bevalt me wel. Misschien wordt het wel mijn nieuwe credo. Hoe, wat en wanneer, dat is nog onduidelijk. Al lig ik daar al heel lang wakker van. En breek ik mijn moede hoofd over dat onmogelijke hoe, wat en wanneer. Knopen doorhakken. Pff. Ik kan ze heel goed leggen, zoveel is mij in de loop der jaren duidelijk geworden. Maar die knopen uit elkaar halen of gewoon radicaal door midden hakken?