12. feb, 2015

Wild

Of ik weer eens wat wil schrijven. Tja eh, rustig... Dat wil ik. Maar ik heb nog zo veel andere dingen te doen.

Ik heb vandaag vrij. Hoe lekker is het. Als man en zoon de deur uit zijn, heb ik het rijk alleen. Kan ik zingen zo hard als ik wil. Die hele foute muziek op turbo zetten en dan zo ongelooflijk vals meebrullen, dat zelfs Bram het hazenpad kiest en met een kleed over zijn kop in zijn bench gaat liggen.

Ik ben nogal wild vandaag. Wil veel doen, maar kom natuurlijk weer tot helemaal niets. Eerst een lekker stuk met Blondie in het park. Snel een kop koffie en dan mijn wielerkleren aan en een uurtje stampen op zolder. De fiets naar de kamer van zoonlief gesleept. Allemachtig, ik til me een breuk, wat een onding. Lood- en loodzwaar. Net als ik op de plek ben beland waar ding moet staan, zie ik dat er ergens, heel handig, wieltjes onder zitten. Oké dan. Waarom op kamer van zoon fietsen? Daar kan én de muziek lekker hard én er is een groot dakraam dat wijd open kan. Voor de oh-zo broodnodige frisse lucht als ik na tien minuten haast het loodje leg. Minpuntje is dan wel dat alle buren mee kunnen genieten van mijn fietsavontuur. But, who cares. Ik lig toch al lekker in de buurt.

Het fietsen gaat redelijk soepel. Mijn telefoon ligt op mijn display. En het ene bericht na het andere komt binnen. Heerlijk. Al fietsende ploeter ik me er door heen. Mails handel ik af en de apps beantwoord ik. Ondertussen draaien mijn benen vrolijk in het rond. Zing ik naar hartelust mee. Mijn gedachten dwalen ondertussen af naar de film van gisteren. De foute film, die met al die tinten grijs.

Met vriendin loop ik statig over de grijze (?) loper. We worden bediend door meiden met een oogmasker. Tja. Ik heb het boek gelezen en kan het wel waarderen. Zolang ik dat ding zelf maar niet op hoef. Het is Ladies Night. Vijf zalen waar de film draait en alle vijf zijn ze uitverkocht. Wat gaat het slecht in Nederland. Het zit vol met alleen maar ladies. Nou ja. Ladies. Het is een bont en gemeleerd gezelschap. Het varieert van frisse mooie jonge meiden tot de wat oudere al grijzende maar "zo graag nog mee willen doen met de laatste mode" vrouwen. Tot die laatste categorie, en hoe treurig is deze constatering, behoor ik zelf. Ik kijk mijn ogen uit. Naast kraampjes met typisch vrouwenartikelen als sieraden, make-up en sjaaltjes, is er ook eentje met weliswaar ook typisch vrouwenartikelen, maar waar ik toch de blossen van op de wangen krijg. Waar ik natuurlijk heel nieuwsgierig naar ben, maar net doe of het me niet interesseert. Nonchalant loop ik er langs. 

We wachten, met een glas prosecco in ons hand, op het spektakel dat ons is beloofd. Ik ben benieuwd. Zo pornografisch als het boek was, zal de film wel niet zijn. En dat is die ook niet. Of ik moet ondertussen al heel wat gewend zijn, dat kan natuurlijk ook. Ik vind het al  met al een lekkere film. De zinderende seksuele spanning tussen de twee hoofdrolspelers. Weten dat je niet bij elkaar in de buurt moet komen en het – uiteraard zegt de stoere meid in mij – toch doen. Met alle gevolgen van dien. Dat die zelfde stoere meid daar dan vervolgens vijfhonderd vijfentachtig jaar over doet om er over heen te komen, mag de pret niet drukken.

Het fietsen is klaar. Ik heb ‘m flink geraakt. Douchen, wat eten en dan aan het werk. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar ik kan me niet concentreren. De film blijft hangen. Mijn nieuwe boek lonkt naar me en de koffie ook. Ik nestel me op de bank. En duik in een wereld vol verlangens. Handboeien en oogmaskers. Nee, hier word ik lekker rustig van.