31. jan, 2015

Poort naar de hemel

Tja. Het zijn roerige tijden. Ten eerste lees ik het verkeerde boek. Vol zinnenprikkelende passages. Waardoor ik met rode oren zit te lezen en van ongetemd verlangen haast de bank afstuiter. Allemachtig. Ik kan er nog een hoop van leren. Ten tweede heb ik kaartjes gereserveerd voor de verfilming van ’50 tinten’. De meest foute trilogie die ik ooit heb gelezen. Geloof me. Ook ik vond de verhaallijn helemaal niets. Was in deel 2 al helemaal murw van alle SM die ik tot me moest nemen. Maar ja. Toch gelezen. Al was het alleen maar om er over mee te kunnen praten. De film is pas op 11 februari a.s. in de bioscoop, maar hé, de voorpret is er natuurlijk niet minder om. We kozen voor “Ladies Night”. Dat leek me een heel wijs besluit. Een man naast me op het moment dat bepaalde dingen mij toch niet geheel onbekommerd zouden laten, leek me niet handig. Helemaal niet als het niet mijn eigen echtgenoot zou zijn. Ik mag dan misschien een reputatie hebben, het kan te gek ook.

Alsof alles nog niet genoeg is, komt er binnenkort ook een toneelvoorstelling van het boek van Benoite Groult. “Zout op mijn huid”. Een voorstelling waar ik heel graag naar toe wil en dus moet gaan reserveren. Want oh oh, dit boek heeft me in de jaren tachtig toch wel erg veel leesplezier bezorgd. Ineens was literatuur leuk. En vooral erg, erg smeuïg. Het verhaal van een eeuwige liefde, louter en alleen gebaseerd op puur genot. Ook toen had ik rode oren en vond ik het zo ongelooflijk gewaagd. Een getrouwde intellectuele vrouw die haar hele leven vreemd gaat met een ruige Bretonse visser. Die misschien dan niet de slimste was, maar het op een ander vlak toch erg goed wist te compenseren. Niet wetende dat ook mijn leven ooit een wending zou nemen. Nee, ik ben geen intellectueel, hij was geen visser en zeker niet de domste, maar dan toch. Ook duurde het bij mij niet levenslang. Minor detail. 

Als kers op de taart moet ik ook nog een recensie schrijven over het nieuwste boek van Marleen Janssen. Wie dat is? Zij is de schrijfster van het boek “Alleen voor vrouwen”. Een boek dat draait om het vallei-orgasme. Pardon? Jip. Zij is deskundige op het gebied van de pieken en de dalen van de vrouw. En dit boek gaat over de Oosterse visie op seksualiteit. Het vallei-orgasme beloofde me een bloeiend seksleven tot na mijn honderdste. Wel zin in seks, geen zin in overspel en zou hét recept zijn tegen een burn-out. Het lijkt op mijn lijf geschreven, zeg zelf. Bovendien zou het me, als ik de cursus zou doen, ook nog eens een hoogtepunt op kunnen leveren van bijna een half uur. Ik bedoel maar. Er zijn dingen waar ik minder zin in heb, zullen we maar zeggen. Het boek heb ik met interesse gelezen. De cursus heb ik nog niet aangevraagd. En van boek nummer 2 wilde ik graag de preview. Die kreeg ik, op voorwaarde dat ik er iets over zou schrijven. Maar… ik kom er niet door heen. Alhoewel de stof interessant is, ik er ook nog heus wat van opsteek, ik kan het maar niet opbrengen om het uit te lezen. De waanzinnig vele voorbeelden die ze aanhaalt, de talloze verhalen van al die vrouwen… pff. Maar wat me het meest irriteert is het woord ‘bonken’. Jawel, bonken in de zin van. Ik kan het niet meer zien. Ik heb er zo geen zin meer in en ben halverwege blijven steken. Misschien kan ik de moed ooit nog verzamelen.

Mochten jullie mij echter in een onbewaakt ogenblik allerlei rare gezichten zien trekken, het zou zo maar kunnen. Dat heeft namelijk alles te maken met de training van mijn bekkenbodemspieren. Een goede bodem is volgens Marleen namelijk de basis van alles. Net als bij een pizza. Dat is me dan wel weer bijgebleven. Als ik mijn ogen dichtknijp, trek ik mijn voorste poort op. Als ik konijnentandjes maak, mijn middelste en door te pruilen met mijn onderlip mijn achterste. Probeer het maar. Weet je meteen over welke poorten ik het heb. Meer weten? Be my guest. Het boek staat in mijn boekenkast.