12. jan, 2015

Vrij!

Kiezen. Ik ben er niet zo goed in. Meestal bekijk ik alles van een paar kanten en dan is er overal wel iets voor te zeggen. Toch zal ik nu moeten. Ik werk te veel en dat gaat ten koste van een aantal belangrijke zaken.

Het werken hield me de laatste jaren op de been. Gaf me afleiding en hield me letterlijk van de straat. Het bracht me veel. Natuurlijk financieel, maar zeker ook mentaal. De kick van dingen met zijn allen doen, knokken voor het zelfde doel. Ik word daar in de regel altijd erg blij van. Nu het wat rustiger is, ik zo maar weer een dag vrij kan nemen en niet meer full-time op kantoor zit, stort ik letterlijk ter aarde. Ben ik niet vooruit te branden en kan ik elk moment in slaap vallen. Hoogste tijd om dus eens alles goed op een rijtje te zetten. Want wat wil ik?

De luxe van twee banen is iets om dankbaar voor te zijn. Dat ben ik ook. Toch is het niet iets wat ik ambieer. Daarbij zijn het twee totaal verschillende kantoren. De één waanzinnig geordend en alles volgens een strak stramien, de ander een stuk chaotischer en eigenlijk geen of nauwelijks stramien. Nee, dat zeg ik niet goed. Er is wel degelijk een stramien. Alleen niet volgens een vastomlijnd schema. Het loopt zoals het loopt, gaandeweg er in gesleten. De mensen die er (al decennia) zitten, voelen zich verantwoordelijk en dus loopt de boel nooit in het honderd. En daar hou ik van.

Als er een schema is, zal ik me er aan houden. Ik voeg me en draai moeiteloos mee. Ook wel gemakkelijk. Iedereen heeft zo zijn eigen rol op kantoor en in een dossier. Maar hoe lekker vind ik het om een zekere vrijheid te hebben en ik voor een groot deel zelf de routing van een dossier of dag kan bepalen. Voor alle twee de kantoren is dus iets te zeggen. Maar mijn keuze heb ik inmiddels gemaakt. Gebaseerd op, hoe kan het ook anders, puur gevoel.

Ik kan me er nu al op verheugen. Om meer vrij te zijn. Meer tijd te hebben voor al die andere dingen in het leven. Schrijven, klussen, maar ook fietsen, lopen met Bram of die ene vriend eens wat vaker een knuffel brengen. Wat te denken van mijn huishouden? Of het begeleiden van mijn puberkind? Die, zo moet ik eerlijk toegeven, eigenlijk tot nu toe best voorbeeldig is. Afgezien dan van wat mindere tijden op school. Maar hé, je zal er maar een hekel aan hebben. Doet hij het nog goed.

Voorlopig moet ik nog wel even aan het werk. Maar deze week, hoe luxe kan het zijn, op woensdag gewoon de hele dag vrij. En word ik er ook nog voor betaald. Alleen, en dat is wel even een dingetje, dan moet ik niet ziek worden. Ik negeer mijn keel. Neem de spetters (van het niezen) op mijn scherm voor lief. Ik zal genieten van die vrije dag. Al lig ik de hele dag in mijn bed. Oef… nu al zin in. De wind die giert om het huis, de regen kletterend op de ramen. En ik, languit, in joggingbroek en dito shirt, met een heerlijk boek. Gedachten op nul. Pot thee binnen handbereik. Met veel, heel veel lekkers. Was het alvast maar woensdag.