31. dec, 2014

2014

Oliebollen. Appelbeignets. Ze doen het niet zo goed met champagne. Zo las ik in de krant. Dat net nu ik de bubbels heb ontdekt, een fles koud heb staan in de koelkast en manlief in de garage staat te bakken. Mijn timing is, zoals altijd, perfect.

Het jaar is ten einde. Bijna dan, want er is nog een dag te gaan. Voor mij een dag op kantoor. Helemaal niet erg, het heeft altijd wel wat, zo die laatste dag. Met vaak blije klanten (akte is er toch maar weer gekomen) en meestal een ontspannen sfeer. Hopelijk is het wel de laatste dag op kantoor van deze week. En kan ik, net als tijdens en na de Kerst, een paar dagen bijtanken. Wat heet bijtanken. Ik heb gewoon twee hele dagen geslapen. Kerst of geen Kerst. De luikjes gingen dicht. En moeder languit.

2014. Het was voor mij een turbulent jaar. Meer dan turbulent zelfs. Mijn terugkomst naar thuis, naar het notariaat. Het gaf en geeft veel stof tot nadenken. De komst van hond Bram, mijn wijncursus, dit blog. De vakanties naar Italië, het weerzien met familie. Het kennismaken met een nieuw kantoor, andere mensen. Inspirerende mensen of mensen waar ik moe van word. Mijn vele praatsessies met lieve vrienden en Dr. Rossi. Het gaf me vele inzichten of liet me ronddraaien in mijn eigen vicieuze cirkel. Ik ben veel verder dan ik ooit was, kan weer relativeren, heb zin in veel en dan ook het liefst alles tegelijk. Toch zal ik binnenkort moeten kiezen. Want de afgelopen maanden waren, hoe leuk soms ook, behoorlijk zwaar. Maar hé, komt tijd, komt raad. Misschien hoef ik zelf wel niet te kiezen en wordt er voor mij gekozen. We zullen het zien.

2014. Ook het jaar van afscheid nemen. Afscheid van mijn schoonvader. Maar hopelijk ook voor eens en altijd afscheid van een verdrietige Sil. Ik ben haar zo ongelooflijk zat. Het getob en gesomber, het maar blijven hangen in die algehele droevenis. Met af en toe een zonnetje, maar toch overwegend bewolkt. Ik wil weer bruisen van energie, weer ‘van binnen en buiten leven’, zoals ik zo goed zou kunnen, aldus die ene. Ik kan dat ook, dat weet ik. Maar ik raakte het even kwijt. Op het moment dat die ene zijn eigen weg verkoos boven die van een gezamenlijke.

2014. Een jaar om gauw af te sluiten. Een jaar van bezinning. Van diepe dalen en af en toe een hoogtepunt. Of een lichtpunt, net hoe je het bekijkt. Ik ben mezelf meer dan eens tegengekomen, heb geschreeuwd, gehuild, geschopt en gescholden. Was boos op alles en iedereen. Maar het meest op mezelf. Dat ik niet bij machte was om het tij te keren. Gevoel en ratio compleet uit de pas liepen en ik daar maar tussen bengelde. Heen en weer geslingerd werd tussen allerlei verschillende emoties. Stuurloos, machteloos. Doelloos. Noem het of ik was het.

2014. Een jaar waarin ik eigenlijk ook heel dankbaar moet zijn. Dankbaar voor mijn thuis met waarschijnlijk twee van de liefste mannen die er op deze wereld rondlopen. Maar waar ik zelf niet altijd even lief voor ben. Dankbaar voor al die echte vrienden bij wie ik telkens weer mocht aankloppen. Voor al die liters koffie en kilometers park met hond. Of bij wie ik mocht schuilen als het echt even te donker werd. Dankbaar ook voor de kansen die ik weer kreeg. In het notariaat, in de redactie van ‘mijn’ blad.

2014. Een jaar om te omhelzen. Laat ik ‘m dan toch maar positief afsluiten. Voor alles is een reden. Laat ik er mijn voordeel mee doen. En er beter uit komen dan dat ik er in ging.