24. dec, 2014

Kerstmis

Goedbeschouwd vind ik dit helemaal niks. Het rennen, vliegen en vooral veel organiseren. Het rennen en vliegen kan ik. Dat organiseren nou net weer niet. Kunst is dan om zo rustig mogelijk te blijven. Me vooral niet druk te maken. En dat lukt. Gewoon vroeg mijn bed in duiken. De boel de boel te laten.

Al weken werk ik veel en lang. Fulltime met een schepje daar boven op. Of schepje. Zeg maar gerust schep. Rol ik van het ene dossier in het andere, hop ik van kantoor naar kantoor. Probeer ik de zaken niet door elkaar te halen en vooral scherp te blijven. Met veel humor en wilskracht slaan we er ons op beide kantoren met zijn allen toch maar weer door heen. En daar kan ik echt blij van worden. Dat gevoel van ‘met zijn allen’. Of het nou voor een deadline van een blad is of voor dat ene dossier. Het houdt me op de been en zorgt er voor dat ik dat extra schepje er boven op ook kan hebben. Als de boel even dreigt in te storten na het overlijden van mijn schoonvader, zijn daar een paar lieve collega’s. Die me er door heen slepen en me vooral vaak en veel voorzien van koffie. En wat lekkers. Dat laatste doet het ook altijd erg goed.

Kerst. Pff. Het is bijna al weer zover. Het wel. Ik nog niet. Mijn huis lijkt ontploft. Overal ligt wat. Gelukkig ga ik met donker weg en kom ik met donker thuis. Met veel kaarslicht lijkt het best wel wat en zie je niet dat er overal stof ligt. Ik hoognodig het glaswerk eens moet afsoppen of het zilver moet poetsen. De hondenharen schuif ik onder het kleed of de bank. De tijdschriften leg ik keurig op een stapel. Met de keuken aan kant, is het zelfs best netjes. Lijkt het alsof ik alles onder controle heb. Op kerstochtend maar snel met zuiger door het huis en over de hond. Een licht schuldgevoel maakt zich van mij meester. Zoals ieder jaar. Waarom ben ik nou altijd zo druk met werken? Waarom maak ik geen uitgebreid werk van kersthuis of kerstmenu? En laat ik al die stress graag over aan anderen? Het antwoord weet ik eigenlijk wel. Omdat ik niets heb met dat hele circus. Al dat verplichte gedoe. Ik wil een ontspannen Kerst. Gewoon gezellig samen zijn met die mensen die het blijkbaar met mij ook gezellig vinden. Wat lekkers eten samen. Wat te drinken. Wat kadootjes. Gewoon. Van alles wat. Spelletje doen of filmpje kijken. Niets geen verplicht opzitten en pootjes geven. Ik wil helemaal niets moeten. Dat moeten breekt me op. Zo merk ik. Ik word daar alleen maar opstandig van.

En dus laat ik de boel de boel. Zorg ik dat het voor het oog een beetje netjes is. Koop ik een paar kadootjes voor onder de boom en haal wat boodschappen in huis. Het wordt geen acht-gangen diner dit jaar. Maar wel wat lekkers. Wil ik genieten van een paar dagen vrij. Onbezorgd naar foute kerstfilms kijken, mijn voeten in foute pantoffels (die ik voor mezelf onder die boom heb gelegd) en met een dik vest in joggingbroek onder kleedje op de bank. Kerstmis? Eigenlijk niets mis mee. Maar dan wel op mijn voorwaarden.