14. dec, 2014

Dromen

Met beide benen sta ik weer op de grond. Geconfronteerd met de eindigheid van alles. Het overlijden van mijn schoonvader heeft een diepe impact. Los van alle perikelen en vooral aardse zaken die er geregeld moeten worden, borrelt mijn eigen verdriet ook langzaam op.

Mijn schoonvader was een hardwerkende, bescheiden man. Een dromer. Zo droomde hij nog altijd over een ‘later’. Hij heeft tot zijn laatste dag gewerkt, het was simpelweg zijn leven. Een vakman, met passie voor de wielersport. ‘Wereldberoemd in eigen land’, volgens eigen zeggen. Maar bovenal was het een lieve, zachte man. Iemand die zichzelf bleef, waar hij ook was, met wie hij ook sprak. Die eenvoudige fietsenmaker uit de Jordaan. Maar wel eentje met ruime begrippen. Soms naar maatschappelijke normen misschien wel iets te ruim. En hoe herkenbaar is dat.

Ooit zei hij tegen mij: “Kind, die wereld is zo groot. Ook jij hebt daar een plek. Zoek, pák die plek.” Ik weet niet of ik die plek al gevonden heb. Daarom blijf ik zoeken. En dromen. Want, zonder dromen, is er immers niets meer om naar uit te kijken. Om naar te verlangen. En dan wordt het een hele saaie boel.

Ondertussen wordt het daarboven wel heel gezellig. Verhuist zo zoetjes aan telkens weer iemand naar gene zijde. Mag toch hopen dat die hele grote wolk het houdt. Maak er wat moois van samen. Het komt jullie toe.